BESIC is the BEST

วันศุกร์เดือนพฤศจิกายน

ผมนั่งหาวหวอดๆ หมุนปากกาไปมาอยู่ในโรงอาหาร กำลังหาวิธีเผาการบ้านอยู่ เพราะเมื่อคืนกว่าเราจะเข้าหอได้ก็เกือบเที่ยงคืน แล้วต้องมานั่งฟังเทศนายาวเหยียดว่าด้วยระเบียบของหอจากหัวหน้าป้อมอีก ไม่ใช่ความผิดผมนะ เพราะพวกเอ่อ..เค้าเรียกตัวเองว่าแฟนคลับผมดักรออยู่หน้าหอ ผมเลยต้องรอจนกว่าพวกนั้นจะกลับไปจนหมด กว่าจะได้นอนก็เกือบตีสี่

ทอมปรือตาด้วยความง่วง ยัดแฮมเข้าปาก อีกมือขยับอย่างอิสระอยู่บนสมุดการบ้าน

ฮือ.. มาไรอาห์คราง เอามือนวดท้องตัวเอง ปวดเป็นบ้า

เดือนนี้มาเยอะรึไง? ผมถาม มือกุมขมับ ยังไม่เงยน้าจากสมุด

แก้มขาวๆ ของนักฆ่าขึ้นสีระเรื่อแบบที่ทั้งโต๊ะต้องหันมามอง

กินยาซะ ไนเลฟพูดขึ้นมา โยนซองยาให้

ป้อมที่ไม่มีผู้หญิงนี่มันลำบากจริงๆ นักฆ่าพึมพำก่อนจะเงยหน้ามาถลึงตาใส่ผม ชักจะรู้มากไปแล้วนะเรย์

ผมส่ายศีรษะ ปวดหัวจะตายอยู่แล้วไม่มีอารมณ์มาเถียงกับเธอหรอก ฮื่อ ฉันผิดเอง

ไอ้ฤดูนางน่ะเป็นเรื่องธรรมชาติ เธลิสนักบวชจากซาเรสผู้เงียบขรึมกล่าวเนิบๆ เป็นเพื่อนกันแท้ๆ ไม่เห็นต้องอาย

ไม่อายก็ได้ เธอพูดอย่างหงุดหงิด ถ้าฉันจะเอาผ้า___(เซนเซอร์ -*- )ยัดปากนายก็คงไม่ต้องอาย

ออกจากหัวข้อนี่ได้ไหม? ฮันส์ร้อง ทำหน้าพะอืดพะอม ฉันกินซุปมะเขือเทศไม่ลง

ลำบากจังนะครับเป็นผู้หญิงเนี่ย โทเบียสเปรย

ลำบากสุดๆ ไนเลฟตอบ ส่ายหน้าไปมา อยากเปลี่ยนเพศจะตายอยู่แล้ว

โอย. มาไรอาห์ครางอีกรอบ เอาหน้าฟุบโต๊ะ ทุกทีมันไม่ปวดขนาดนี้นี่นา

ผมวางปากกาหลังจากเผาการบ้านของเฟรยาเรียบร้อย ไปห้องพยาบาลไหม?

มาไรอาห์เบ้ปาก นักฆ่าจากตระกูลฟีลมัสไม่เคยไปห้องพยาบาลเพราะปวดหรอก

ดื้อ ผมว่าเข้าให้ ไม่ไหวแล้วน่าจะไปพัก

ไม่เป็นไรน่า แค่นี้เอง อย่าตื่นตูมไปเรย์ เธอตอบ

เป็นฉันจะไป ฮันส์พูด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย จะได้โดด

ใบหน้าของนักฆ่าสดใสขึ้นทันที ใช่สิ งั้นไปก็ได้ เฮ้ ไนเลฟไปส่งหน่อย

นักฆ่าอีกคนกลอกตาแล้วพยักหน้าให้ ไปก็ไป

โดดไปแล้วสอง.. ในที่สุดทอมก็ยอมส่งเสียงขึ้นมา แล้วเราที่เหลือล่ะ?

อิจฉาโว้ย อยากมีฤดูนางมั่งว่ะ เซนาห์สบถ ขี้เกียจเรียน

งั้นพยายามมีให้ได้ละกัน เค้าว่ากันความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น ผมพูดขรึมๆ เก็บสมุดเข้ากระเป๋า

ชักจะกวนส้นเท้าฉันมากไปแล้วเรย์

ผมดึงขนมปังใส่ผ้าเช็ดมือแล้วลุกขึ้น ฉันว่าจะไปหาโต๊ะนั่นหน่อย ผมว่าแล้วชี้ไปยังโต๊ะของพวกสภาสูง

เรื่อง?

วอเรนซ์ ผมตอบ ดึงขนมปังขึ้นมากิน แม่ฉันส่งจดหมายมาแล้ว

งั้นโชคดี มีชีวิตกลับมาให้ได้ล่ะ ทอมพูดปนตลกร้าย

ผมยักไหล่ จะพยายาม

---------------------------------

อะไร? วอเรนซ์ตวัดเสียงถามห้วนจนผมต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก

คือแม่ผมส่งจดหมายตอบกลับมาแล้วครับ.

งั้นขอบใจมากจ้ะ เจ้าหญิงแอนนาตอบแทนวอเรนซ์ ขอโทษด้วยนะจ๊ะ ช่วงนี้เราเครียดๆ กันหลายเรื่องน่ะ

ผมยื่นจดหมายให้เจ้าหญิงแอนนาก่อนจะรีบชิ่งออกมา

มีชีวิตรอดแฮะ ไฮพาเทียพูดอย่างทึ่งๆ ฉันล่ะนึกว่านายจะโดนเจ้าหญิงแอนนารัดตายไปแล้ว

รัด? ผมเลิกคิ้วขึ้น

นายยังไม่เคยเห็นแส้เจ้าหญิงแอนนาล่ะสิ ฮันส์ถาม ฉันพูดแล้วยังขนลุกอยู่เลย ฉันเคยเจอเจ้าหญิงแอนนาที่หน้าด่านสโนว์แลนด์ ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักเจ้าหญิงหรอกนะ ฉันเอาของลงจากเรือตามปกติ แล้วจู่ๆ ก็มีโจรสลัดเข้าเทียบท่า มันเอาปืนใหญ่ยิงท่าจนพังทั้งหมดแล้วค่อยออกปล้นแต่นั่นคงเป็นคราวเคราะห์ของมันที่เจ้าหญิงแอนนาอยู่แถวนั้น ตอนนั้นเจ้าหญิงคงซัก 17 มั้ง ผู้หญิงคนเดียวใช้แส้อันเดียวตวัดเกี่ยวคอของกัปตันเรือโจรสลัดนั่นจนหลุดภายในเสี้ยววินาที

ทั้งโต๊ะส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น แล้วไงต่อ

นายเอ๊ย.. ตาสีเทาตอนนั้นนะ เหมือนฝันร้ายเลย เจ้าหญิงบุกขึ้นเรือโจรสลัดนั่นคนเดียวแต่ลูกเรือทั้งหมดตายเกลี้ยง ไม่มีแม้แต่เศษเลือดเปื้อนเสื้อคลุมขนนกสีขาวของคนฆ่า

มิน่า.. ถึงได้ชื่อว่าเดอะ ปรินเซส เกรท วอร์ริเออร์ ทอมพึมพำ

ข่าววงในบอกว่าจอมภูตจะตั้งให้เป็น เดอะ เกรท วิช ปริ๊นเซสแอนด์ เกรท วอร์ริเออร์ ออฟ สโนว์แลนด์ด้วย

ฉายายาวเป็นบ้า เซนาห์วิจารณ์เสียงเบา

คงเพราะงั้นแหละ เจ้าหญิงเลยไม่รับ

ลงชื่อ เรย์ วาเนบลี

------------------------------

ร่างบางใช้มือเท้ากับหน้าต่าง นัยน์ตาสีฟ้าแกมเขียวจ้องไปยังหมู่เมฆและพระจันทร์ใบโตที่แขวนตัวอย่างเดียวดายท่ามกลางผืนฟ้าสีดำสนิท เรือนผมสีทองหยักเป็นคลื่นทิ้งตัวลงข้างกายตามแรงโน้มถ่วงโลก

โทษที ที่มารบกวน เสียงทุ้มดังขึ้นตามด้วยเสียงปิดประตู ซาตานหนุ่มเดินเข้ามาในห้องก่อนจะวางปึกเอกสารบนโต๊ะไม้หยาบ

เฟรยา นี่บทสรุปของการประชุมครั้งที่แล้ว. เฟรยา? ชายหนุ่มเรียกชื่อซ้ำเมื่อเธอเหมือนจะเหม่อลอย ไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ ทั้งสิ้น

เฟรยา!"

คราวนี้ร่างบางสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันมามอง อ้าว.? ซาโดเรียมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

เมื่อกี้นี่เอง เธอไม่รู้เรื่องเลยรึไง?

เฟรยาดันไหล่ขึ้นข้างหนึ่ง เอียงคอน้อยๆ ผมสีทองมาปรกแก้มแล้วเธอก็ยิ้ม ท้องฟ้าสวยน่ะ ฉันเลยเหม่อไปหน่อย

ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้นวมสำหรับแขก มันก็เหมือนกันทุกคืน

กลีบริมฝีปากรูปกระจับระบายยิ้มน้อยๆ มือเรียวขาวนวลเลื่อนมาสัมผัสโครงหน้าแล้วไล้ลงไปยังคางของชายหนุ่ม

แต่คืนนี้ไม่เหมือนกับทุกคืน เสียงหวานสงบนิ่ง เรียบไร้อารมณ์ราวกับเธออยู่ในห้วงภวังค์ เพราะ.. ริมฝีปากที่เคยยิ้มอย่างอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น มือบางไล้ลงมาจากคางมายังต้นคอและลงต่ำเรื่อยๆ ก่อนจะสอดลงไปใต้เสื้อเชิ้ตของชายหนุ่ม สัมผัสที่แผ่วเบาจนน่าขนลุกแต่กระนั้นซาตานยังคงนิ่งเฉย กลิ่นกายที่เคยหอมจางตอนนี้เพิ่มกลิ่นแรงขึ้นเป็นหอมเอียน ฉัน..เห็นอะไรบางอย่าง

เห็น? ชายหนุ่มทวนคำ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

แล้วจู่ๆ เธอก็สะดุ้งแล้วหายใจหอบราวกับวิ่งมาไกล เธอยกมือเรียวทาบหน้าอก ปากพึมพำถึงพระเจ้า ส่วนอีกมือรีบไขว้เป็นไม้กางเขน

เฟรยา.?

มือบางรีบยกขึ้นห้าม อย่าเข้ามา ซาโดเรีย เธอกัดริมฝีปาก สเน่ห์รักรอ เสียงหวานพึมพำ มันเพิ่มขึ้นอย่างที่ฉันห้ามไว้ไม่ได้ ปริออกมาจากเขตพลังของเลโมธี ออกไป!"ประโยคสุดท้ายนักบวชตะลั่น

ชายหนุ่มผู้ยังไม่เข้าใจอะไรยิ้มเย็นก่อนจะพูดว่า ถ้าฉันจะบอกว่าไม่ล่ะ

นายก็จะตาย ด้วยมือฉันเอง เธอเงยหน้าขึ้นมาสบก่อนจะแสยะรอยยิ้ม สเน่ห์รักรอไม่ใช่สำหรับเพื่อความรักแต่เพื่อความอยู่รอด เราใช้สเน่ห์นี้แหละออกล่าเหยื่อ

เธอคิดว่าฉันโง่นักรึไง? ลูคัสถาม มือใหญ่เอื้อมมือมาบีบไหล่บาง

นัยน์ตาคู่สีน้ำทะเลเหลือบมองมือใหญ่ กัดริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วถามว่า นายต้องการอะไร?

ใบหน้าคมโน้มมาใกล้กับใบหน้าหวาน เธอรู้ดีอยู่แล้ว

มือบางรีบปัดเขาออก ไม่รู้ แล้วก็ไม่คิดจะรู้

คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าไปมองยังด้านหลังแล้วพอได้เค้าลางๆ

แสงจันทร์.. มักจะมีผลต่อปิศาจส่วนใหญ่และไม่น่าจะเว้นแม้แต่เฟรยา ยิ่งในคืนพระจันทร์เต็มดวงยิ่งแล้วใหญ่ มนุษย์หมาป่าจะดุร้ายที่สุด เงือกจะร้องเพลงได้ไพเราะที่สุดแล้วสำหรับเผ่าเธอ.

..จะงดงามที่สุด

ร่างสูงเดินข้ามเธอไปแล้วกระชากมือไปปิดหน้าต่างก่อนจะรูดม่านให้ปิดสนิท ดีขึ้นไหม?

แสงจันทร์ช่วยให้เรามีพลังมากขึ้น แต่ฉันไม่ต้องการ เธอพูดพลางถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วล้มตัวนั่งบนเก้าอี้ไม้ ฉันคุมสติไม่อยู่ ในใจต้องการแต่ลิ้มรสเลือดและเนื้อ ทั้งๆ ที่ฉันไม่เคยกินเนื้อแท้ๆ

ไม่เป็นไรน่า..มือใหญ่มาลูบศีรษะเบาๆ เธอก็ระวังซะก็สิ้นเรื่อง

มันไม่ใช่แค่นั้น เธอเบือนหน้าหนี เรือนผมสะบัดพลิ้ว นายไม่เข้าใจ

เรื่องอะไรล่ะ? ถ้าเธอไม่บอกแล้วฉันจะเข้าใจได้ยังไง?

ไม่ นายไม่รู้น่ะดีแล้ว เฟรยาเอ่ยเนิบๆ และส่ายศีรษะ ขอบคุณมาก ไปได้แล้ว

ลูคัสถอนหายใจก่อนจะเอื้อมมือมากระหวัดเอวบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คืนนี้อากาศเย็นยะเยือกแต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ริมฝีปากเธอสั่นระริก เธอผ่านโลกมามากใยจะไม่รู้เหตุการณ์ที่จะต่อจากนี้เล่า?

ไม่ นัยน์ตาสีน้ำทะเลดุจัด

ฉันยังไม่ทันพูดอะไรเลย รอยยิ้มเย็นอยู่บนริมฝีปากชายหนุ่ม

แต่ตานายมันบอกฉันแล้ว ว่านายต้องการอะไรจากฉัน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอย่างเย่อหยิ่ง

มือใหญ่โอบรัดแน่นขึ้น ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหูว่า อยู่ด้วยกันนะ

ไม่ เสียงหวานยังปฏิเสธอย่างหนักแน่นและเฉียบขาด ฉันไม่มีค่าพอ ขอบคุณมาก

เขาขบติ่งหูเธอเบาๆ นัยน์ตาสีนิลดูอ่อนโยนที่สุด เฟรยาเอื้อมมือขึ้นดันแผ่นอกกว้างออก ออกไปได้แล้ว

ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่ตีความหมายไม่ออก เธอน่ะ หลอกตัวเอง

งั้นเหรอ? เธอย้อนถาม ที่นายจะพูดมีแค่นี้สินะ ไปได้แล้. ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ริมฝีปากก็ทาบทับลงบนริมฝีปาก ปลายลิ้นเริ่มดูดริมฝีปากบาง เฟรยาปรือตาลงอย่างอ่อนใจ เด็กหนอเด็ก.. แล้วเธอก็ยอมเผยอให้เขารุกราน ลิ้นหนาตวัดเกี่ยวอย่างค้นหาความหวานทุกซอกทุกมุม มือบางเลื่อนไปกำเส้นผมสีดำสนิทแน่น อกอิ่มเข้าไปชิดกับแผ่นอกกว้าง

เขาค่อยบรรจงคลายริมฝีปากออก สิ่งที่ฉันจะบอกเธอ.. มันเพิ่งเริ่มต้น

นัยน์ตาสีน้ำทะเลเบิกกว้าง ก่อนจะรีบหลุบลง ปอยผมสีทองปรกใบหน้า พอแล้ว ซาโดเรีย นายก็รู้ว่าฉันเคยผ่านเรื่องแบบนี้มายังไง?

มือใหญ่เลื่อนไปแตะใบหน้าหวานแล้วต้องพูดออกมาเบาๆ ว่า ขอโทษ เลิกร้องได้แล้ว

เธอสูดหายใจลึก เอามือเช็ดน้ำตาออก ไปได้แล้ว ซาโดเรีย

--------------------------

[ทำไมไม่บอกเขาไปล่ะ เจ้านาย?] เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับสายลมก่อตัวเป็นวนก้นหอยเป็นจะก่อเป็นร่างสุนัขป่าขนสีเงินสดใส

โอดิน.. เธอพึมพำเบาๆ สุนัขป่าวิ่งเหยาะๆ เข้ามาใกล้ก่อนเลียที่มือแสดงความรัก จะให้บอกเขายังไงล่ะ?

[บอกความจริง..]

บางครั้งความจริงก็เจ็บปวดนะ มือบางลูบขนเบาๆ โอดิน.อยู่ข้างๆ ฉันนะ จนกว่าจะถึงวาระที่จะมาถึง

[ข้าจะอยู่ เฝ้ามองท่านจนวันสุดท้าย]

นัยน์ตาสีน้ำทะเลดูเหม่อลอย เมื่อก่อนฉันเฝ้าฝันว่าจะหลับไปแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย แต่ตอนนี้ฉันกลับกลัวมันเหลือเกิน ตอนที่พลังฉันขึ้นขีดสุดฉันเห็นวาระสุดท้ายของฉัน

[]

โอดิน.. เธออยู่กับฉันมากี่ปีแล้วนะ

[นับตั้งแต่วันที่ท่านเกิด..ห้าร้อยสิบเก้าปี.]

อย่างน้อยก็ช่วยอยู่อีกซักสองสามเดือนได้ไหม?

[ต่อให้อยู่ชั่วชีวิต ข้าก็จะอยู่ เจ้านาย]

หยดน้ำใสราวกับไข่มุกไหลรินออกจากตา มือบางเสยผมขึ้นออกจากใบหน้า ฉันกำลังจะตาย. ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วยนะ. ทำไมไม่ตายก่อนที่ฉันจะเจอเขา

[พักก่อนเถิดเจ้านาย เหลือเวลาอีกมาก..]

ร่างกายนี้ เธอชี้ที่ตัวเอง คงจะอยู่ได้อีกนาน ส่วนหัวใจนี้ คงอยู่ได้อีกไม่นาน มันเจ็บปวดเกินกว่าจะอยู่รอดแล้วโอดิน..

---------------------------------

me/ หลุมหลบภัย ของไอมุย - -" จะเสนอหน้าไปเด็กดีอยุ่รึป่าวคงต้องรอดูสถานการณ์ แต่ยังไม่ลบค่ะ ไอมุยหลบภัยมานี่ด้วยเหตุผลส่วนตัวค่ะ ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะคะ ๐(_ _")๐