BESIC is the BEST

วันนี้มาอัพอีกนิด (ทั้งๆ ที่ว่าจะไม่มาแล้วนะเรา = =")

http://www.siamzone.com/music/song/index.phtml/baoparn_seatuayaseajai.sz.wma- เพลงความรู้สึกของเฟริน (กร๊ากกกก) เสียตัวอย่าเสียใจ

นี่ธีมหลักของเรื่อง ต้องเพลงนี้เลย -http://www.icygang.com/jukebox/listen.php?id=6700 ยิ่งกว่าหัวใจ ฟังแล้วเจ็บปวดดีมากๆ

ผมลงเพลงไม่เป็นครับ TwT ขอโต๊ดด้วย เอาไปแต่ลิ้งค์น่อ

The thief of Baramoss Tragedy : midnight labyrinth

Pain 1st : การเผชิญหน้าและสายฝนยามเที่ยงคืน 100%

กุหลาบดำสี่พันก้าน ไม่ใช่สี่ร้อย!! ท่านทำงานยังไงครูส?? เสียงแหบแห้งตวาดใส่บุรุษที่นั่งตรงข้าม

อาหาร เครื่องดื่มก็ไม่น่ามีปัญหานะ ท่านลอร์ด!! ชายอีกคนตะโกนโต้

และอีกสารพัดเสียงที่โต้เถียงกันคับห้องประชุม ทำให้เฟรินแทบจะลมจับ นึกสงสัยอยู่ในใจ นี่มันสภาหรือตลาดสดกันแน่ คิดได้แล้วก็ตวัดนัยน์ตาสีน้ำตาลมองบรรดาขุนนางที่กำลังโต้เถียงกันราวกับเด็กๆ นั่น เสียงเอะอะก็หายไปแทบจะทันใด

ถึงแม้จะรู้ว่าคนตรงหน้า....เป็นเพียงผู้หญิง และไม่มีอำนาจอะไรเลย.....

แต่อำนาจ....มากมาย ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน... มันบ่งบอกถึงสายเลือดสีน้ำเงิน.....

และทำให้พวกเขาเกรง.....

ข้าอยากให้พวกท่านแบ่งหน้ากันให้ดี ทำงานกันเฉพาะในขอบเขตที่กำหนดไว้ เธอพูดด้วยเสียงราบเรียบและเต็มไปด้วยอำนาจ งานเดิมท่านก็ทำไป ข้าไม่ขออ้อมค้อมล่ะนะ เฟรินเหลือบสายตามองผู้เป็นมือซ้ายและมือขวาของเธอแล้วกล่าวต่อ ช่วงนี้อยู่ในช่วงผลัดเปลี่ยนกษัตริย์ ตามกฏมณเฑียรบาลข้าเองก็ต้องเป็นผู้รักษาการณ์ชั่วคราว แต่ในวันใดวันหนึ่ง แอเรียสก็จำต้องมีกษัตริย์

ข้าขอเสนอท่านลอร์ดเฟอร์ดินานแห่งเฟลลอน

ข้าว่าท่านลอร์ดฟลอเรซจะเหมาะกว่า

เมื่อมีเสียงที่หนึ่ง ย่อมมีเสียงที่สองและสามตามมา ต่างคนต่างเสนอชื่อนายตนเอง ซึ่งอาจจะมีผลประโยชน์ในภายหลัง

แต่ข้าว่า เจ้าชายเกรคือรัชทายาทโดยชอบธรรมต่อบัลลังก์แอเรียส เสียงที่โพล่งขึ้นมาเรียบๆ ขัดจังหวะทำให้เหล่าขุนนางที่กำลังโต้เถียงกันชะงักชั่วครู่ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ

เจ้าชายเกรอายุเพียงห้าพรรษาเท่านั้น จะปกครองได้ยังไงกัน ท่านลูคัส? ท่านลอร์ดเฟอร์ดินานส่งเสียงเยาะๆ ให้แก่ชายหนุ่มนัยน์ตาสีรัตติกาล ผู้เป็นคนสนิทกษัตริย์องค์ก่อน

นั่นก็จริงอยู่ เจ้าชายทรงพระเยาว์...... ชายชราคนหนึ่งที่เงียบที่สุดในห้องประชุมเอ่ยขัด ทำให้เสียงเยาะหยุดลงอีกครั้ง

การคัดเลือกกษัตริย์ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ผู้ที่สายเลือดใกล้ชิดกับคิงองค์ก่อนเท่านั้นที่สมควรจะได้ตำแหน่งนี้ ดูราวกับว่า ชายชราจะเน้นตรงคำว่าสายเลือด ทำให้เฟรินสะดุ้งน้อยๆ และผู้เดียวที่สายเลือดใกล้ชิดฝ่าบาทมากที่สุดคือเจ้าชายเกร!!

เฟรินซ่อนรอยยิ้มไว้ ผู้ที่เธอคิดว่าน่าจะเป็นเสี้ยนหนามตัวฉกาจอย่างอดีตแม่ทัพเมแฟผู้นี้กลับเข้าข้างเธอ

แต่ท่านแม่ทัพ.....

เมแฟยกมือห้าม เจ้าชายยังทรงเยาว์ ข้าเข้าใจเหตุผลของพวกท่าน แต่องค์ราชินีที่อยู่ตรงหน้าพวกท่านก็พร้อมเสมอที่จะทำหน้าที่แทนจนกว่าจะถึงเวลาที่สมควร

ข้าเห็นด้วยกับท่านเมแฟ ลูคัสกล่าวเรียบๆ ก่อนจะยกชาขึ้นจิบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

แต่สายเลือดของเจ้าชายไม่ใ.... ลอร์ดฟอเรซเอ่ยขัด ก่อนที่นัยน์ตาสีเขียวแตงอ่อนของเขาจะเบิกกว้างและเต็มไปด้วยความขลาด.........

นัยน์ตาสามคู่ หากแต่คนละสี ตวัดมองมายังเขาพร้อมกัน

นัยน์ตาสีน้ำตาล...คมกริบราวกับใบมีดของราชินีนั่น ตวัดมองเขาอย่างดุดัน ริมฝีปากคู่อิ่มเม้มสนิทจนเป็นเส้นตรงอย่างน่ากลัว

นัยน์ตาสีนิลของชายหนุ่มที่มักจะมีประกายสนุกสนานเสมอ กลับดูเรียบสนิท ไร้แววแห่งความปราณี เหมือนดั่งคืนเดือนมืดที่สุดจะหยั่ง....

และนัยน์ตาสีเขียว ที่ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์จากขุนนางใหม่ ทำให้เขาถึงกับสันหลังวาบทีเดียว

มีอะไรจะพูดอย่างนั้นเหรอ ? ท่านลอร์ดฟอเรซ เสียงหวานที่ช้าๆ ชัดๆ เน้นหนักทีละพยางค์ บ่งบอกถึงความนุ่มนวล อ่อนหวานแต่ทว่าเต็มไปด้วยการขมขู่ทำให้ลอร์ดหนุ่มหายใจไม่ทั่วท้องด้วยความหวาดกลัวที่เข้ามาเกาะกุมจิตใจ

มะ... ไม่มีกระหม่อม

เฟรินเผยรอยยิ้มที่มุมปาก เสียงค้านหายไปหนึ่ง.... มีใครจะค้านอะไรไหม?

เหล่าขุนนางอึกอัก มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่หญิงสาวจะลุกยืนขึ้นและประกาศเสียงอันดังว่า ข้าจะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนเจ้าชายที่ทรงพระเยาว์ บัลลังก์กษัตริย์ที่แท้จริงจะเป็นของเกร!! จะไม่มีงานรื่นเริงใดๆ ทั้งสิ้นหลังงานศพคิงลอเรนซ์ ปิดประชุม!!!

-----------

เงาจันทร์สีเงินยวงทาบทับซ้อนกับเงาของบุคคลที่นั่งอยู่ในห้อง หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวจ้องมองบุรุษทีละคนช้าๆ ด้วยนัยน์ตาที่ราวกับว่าจะมองทะลุให้ไปถึงวิญญาณ

จ้องนานๆ ฉันเขินนะ บุรุษเจ้าของนัยน์ตาสีม่วงกล่าวขึ้นทำลายความเงียบที่โรยตัวลงช้าๆ

จะว่าไป... ไม่ได้เจอนายนานนะ คิล ชายอีกคนขยับตัวให้ประสาทผ่อนคลายลง แม่เจ้าประคุณเล่นจ้องเขาแบบไม่ไว้ใจแบบนี้นานๆ ต่อให้เป็นเขา โร เซวาเรสก็ต้องเครียดเหมือนกันล่ะ คิดๆ แล้วก็นับถือในความรักสนุกของนักฆ่าที่ดูเหมือนจะไม่สนใจในบรรยากาศกดดันเลย

นั่นสิ... ลูคัสเปรย พลางขยับถ้วยชาเล่น ( อะไรๆ ก็ชา ไปหามาจากไหนเยอะแยะวะ / Mui โผล่หน้ามามั่ง กลัวคนอ่านจะเครียดเกิน หุๆๆ) ว่าแต่เรนี่เป็นยังไงบ้างล่ะ? คิลลี่?

คิลยักไหล่ให้แทนคำตอบ ก่อนจะไพล่ไปอีกเรื่อง ไม่เจอแป๊บเดียว เจ้าหนูเกรโตแล้วนะ

ใบหน้าหวานที่เคยเรียบเฉยของหญิงสาวค่อยๆ อ่อนลงจนกลายเป็นรอยยิ้มบางๆ เมื่อยิ่งพิศ ใบหน้าหวานของเพื่อนรักเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และดูราวกับจะงดงามขึ้นตามกาลเวลา เขาเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันอยากมีชีวิตอยู่....

เจ้าหนูนี่เหมือนนายแฮะ ไม่ได้เค้าพ่อเลยนะ คิลว่าพลางถอนหายใจเบาๆ เมื่อสีหน้าที่คลายลงแปรเป็นดุกร้าว

ฉันดีใจที่ลูกเหมือนฉันมากกว่านะ ถ้าเหมือนหมอนั่น ฉันคงฆ่าตัวตายไปแล้ว!!

ฉันเจอหมอนั่น เมื่ออาทิตย์ก่อน นักฆ่าหนุ่มเปรย อย่ามองฉันอย่างนั้น ฉันไปธุระให้เมียต่างหาก เขารีบเสริมทันทีเมื่อเห็นตาขวางๆ ของผู้ร่วมห้อง มันยังไม่แต่งงาน ไม่ยอมดูตัว ทำงานเหมือนคนบ้า ฉันว่ามันยังรู้สึกผิดกับนาย เฟริน

หัวใจดวงน้อยเต้นเป็นจังหวะแปลกๆ เมื่อได้รับข่าวชิ้นล่า ลึกๆ ลงไปในความเคียดแค้น ความปรีดากำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ...... โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

แล้วทำไม ? มันจะมาก้มหัวขอขมาฉันเหรอ?

เปล๊า...... แค่อยากบอกให้รู้เอาไว้

เอาล่ะ เด็กๆ อดีตซาตานแห่งป้อมอัศวิน กล่าวขัดบทสนทนาที่พร้อมจะดุเดือดได้ทุกขณะ หมดเวลาสำหรับความหลังได้แล้วมั้ง ? หรือว่าไงโรรี่?

โรพยักหน้าน้อยๆ เข้าใจในความหมายของซาตานดี ฉันมีงานให้นายทำคิล... ถือเป็นการว่าจ้างจากแอเรียส

เฟรินสะดุ้งเฮือกกับคำพูดของโร แล้วเม้มริมฝีปากแน่น บัลลังก์ต้องเป็นของเกรเท่านั้น!! เธอพึมพำคล้ายจะพูดกับตัวเอง

----------

เด็กชายนัยน์ตาสีน้ำตาล เรือนผมสีน้ำตาลนั่งเตะเท้าเล่นอยู่บนเตียงหลังใหญ่ ใบหน้าคมคายเศร้าหมอง ทุกอย่างที่เขาได้รับมาล้วนมาจากแม่ มีเพียงใบหน้าคมคายเท่านั้น ที่ไม่เหมือนทั้งแม่และพ่อ แต่พอได้ยินท่านลุงโรเล่าให้เขาฟังว่าเมื่อก่อนท่านแม่เคยโดนคำสาปให้เป็นชาย ด้วยความคิดแบบเด็กๆ ทำให้เขาพอจะโล่งใจอยู่บ้าง เขาอาจจะเหมือนท่านแม่ยามที่ยังเป็นชายอยู่ก็อาจเป็นไปได้ เขาจึงสลัดความคิดที่ว่า เขาอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่านพ่อท่านแม่ และความอบอุ่นที่ท่านพ่อท่านแม่มอบให้เขานั้น ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่า ทั้งสองคือผู้ให้กำเนิดที่แท้จริงไม่ผิดเพี้ยน

.........ใช่ เขาคือลูกของคิงลอเรนซ์กับราชินีเฟลิโอนาอย่างแน่นอน

เด็กชายไม่ใช่คนโง่ เขาพอจะเข้าใจเหตุผลที่หลังจากที่ท่านพ่อเสียไป ท่านแม่ก็ไม่ค่อยมาเล่นกับเขาเหมือนเคย ซ้ำยังดุขึ้น เอาแต่พูดเรื่องการขึ้นครองบัลลังก์อย่างเดียว เขาไม่ชอบเลย ท่านแม่เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นอย่างนี้

.......ท่านแม่ทำตัวราวกับเป็นคนอื่น

เขาสูญเสียท่านพ่อ ท่านพ่อผู้เข้มแข็งและมีจิตใจอ่อนโยน เป็นที่พึ่งให้ท่านแม่และเขาตลอดมา เด็กชายไม่ชอบเลย เวลาที่ท่านแม่ร้องไห้ และเมื่อไม่มีท่านพ่อ ก็ไม่มีใครจะสามารถปลอบท่านแม่ได้อีก เขาไม่รู้ว่าท่านแม่ร้องไห้เพราะอะไร หรือบางทีอาจจะเป็นเรื่องที่เกินกว่าเด็กอย่างเขาจะเข้าใจ .......

........ดังนั้นเขาจึงอยากจะโตเร็วๆ แข็งแกร่งยิ่งๆ ขึ้น เขาจะได้แบ่งเบาความทุกข์ในจิตใจผู้เป็นแม่บ้าง

ยังไม่นอนเหรอลูก? เสียงหวานใส ของผู้เป็นแม่ดังขึ้น ฉุดให้เด็กน้อยหลุดจากห้วงความคิด

ครับ เขารับคำเสียงค่อย

เมื่อวานแม่พูดแรงไปหน่อย..... เฟรินว่าเสียงเศร้า แล้วค่อยมานั่งข้างเด็กน้อย แม่เพียงแค่... แค่... หญิงสาวนิ่งไปชั่วอึดใจอย่างจนคำพูด ริมฝีปากคู่อิ่มสั่นระริกราวกับจะอดกลั้นอารมณ์

แค่ตกใจ เราทั้งหมดแหละครับ เสียงเล็กๆ เริ่มมีความมั่นใจขึ้นเล็กน้อย มือน้อยๆ ของเขาปาดเอาหยดน้ำใสออกจากดวงตาคู่โตของเฟริน ท่านแม่ ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะอยู่ข้างๆ ท่านแม่เอง

แม่นี่แย่จังเนอะ เฟรินเค้นเสียงหัวเราะอย่างขมขื่น อ่อนแอมากจริงๆ พอพ่อตาย แม่ทำอะไรไม่ถูกเลย ทั้งๆ ที่คิดไว้แล้ว ถ้ามีวันหนึ่งที่เป็นแบบนี้ แม่จะต้องเจออะไรบ้าง แต่แม่ก็ยังอ่อนแออยู่ดี

แม่ครับ..... ผมจะโตไวๆ จะแข็งแกร่งขึ้น ท่านแม่จะได้ไม่ต้องร้องไห้อีกแล้ว..... ร้อยพันประโยคที่อยู่ในใจ กลับไม่อาจจะสื่อความหมายให้ผู้เป็นแม่รับรู้ เขาทำได้เพียงแค่พูดว่า ผมจะโตไวๆ นะครับ!!

น่าแปลกนัก... ที่ผู้เป็นแม่กลับยิ้มละไมและหัวเราะเบาๆ ทำให้เขาเห็นภาพทับซ้อนของแม่กับหญิงสาวที่เขาเคยอ่านในหนังสือเทพนิยาย..... หญิงสาวที่ใครๆ ก็พากันเรียกเธอว่า นางฟ้า

มาให้แม่กอดหน่อย เด็กดื้อ เสียงหวานสั่นระริก มือเรียวบางคอยๆ เลื่อนมาโอบประคับประคองเขา ไม่ต้องรีบโตก็ได้ เกร... ถ้าลูกโตกว่านี้แม่คงกอดไม่ไหว นางว่าพลางเผยรอยยิ้มสดใส แต่นัยน์ตาคู่โตนั่น
กลับหม่นหมองลง

ผมรักแม่ครับ

แม่ก็รักลูกนะ เฟรินลูบศีรษะน้อยเบาๆ อย่างใจลอย ผมสีน้ำตาลหยักศกหนานุ่มมือ ทำให้หล่อนรู้สึกสงบใจลง เช่นเดียวกับร่างน้อยที่ค่อยผ่อนคลายความตึงเครียดลง เขาสบายตัว สบายใจและอบอุ่นที่สุด เฟรินนั่งท่านั้นอยู่นานจนกระทั่งลมหายใจน้อยๆ ของผู้เป็นดวงใจเธอค่อยผ่อนลงเป็นจังหวะช้าๆ

ใครจะไปคิด.....ว่าลูกของเธอกับ เขา จะเหมือนเธอขนาดนี้ มีเพียงใบหน้าคมคายเท่านั้น ที่พอจะเข้าเค้าว่า เขา คือผู้เป็นพ่อ แต่ไม่เป็นไร.... ในตอนนี้ เด็กชายยังคงคิดอยู่ว่า ลอเรนซ์ คือพ่อที่จริงๆ ซึ่งก็คงไม่แปลกนัก เพราะลอเรนซ์ทำหน้าที่พ่อได้อย่างไม่บกพร่อง เด็กชายจึงไม่คิดว่า พ่อ ที่แท้จริงของตนเองจะเป็นใครอื่น

เฟรินถอนหายใจเบาๆ พลางขยับให้ร่างเล็กในอ้อมกอดอยู่ในท่าสบายขึ้น เขา ไม่จำเป็นสำหรับเราสองคนหรอกเนอะ ถึงจะไม่มี พ่อ แต่เราก็จะต้องอยู่กันได้..... ลูกก็เหมือนกันเกร... อย่าทิ้งแม่ไปอีกคนได้ไหม? หล่อนพึมพำเบาๆ คนเดียวในความมืด

-----------

หนึ่งสัปดาห์หลังความวุ่นวายของการเตรียมงาน เสียงวิ่งวุ่นของเหล่าขุนนาง องครักษ์ นางกำนัลก็เงียบลง งานของกษัตริย์แห่งแอเรียสผู้จากไปถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

เจ้าหญิง เจ้าชายจากเกือบทุกประเทศ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ คิงและควีน รวมถึงข้าราชบริพารชั้นผู้น้อยต่างมาพร้อมเพรียงกันจบกระทั่งจบพิธี ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนการอย่างไม่บกพร่อง แม้กระทั่งคำพูดที่กล่าวปลอบขวัญราชินีจากบรรดากษัตริย์ยังดำเนินไปราวกับท่องมาอย่างดี เฟรินเองก็ทักทายและเล่นบทบาทราชินีผู้จมอยู่ในความโศกเศร้าต่อการจากไปของพระสวามีได้อย่างดี

เจ้าชายองค์น้อยยืนอยู่เคียงข้างแม่ ใบหน้าเล็กๆ นั่นเต็มไปน้อยความโศกเศร้า นัยน์ตาสีน้ำหม่นหมอง เขาเกลียดและกลัวผู้คนที่สวมหน้ากากเข้าหากันแบบนี้มากที่สุด

หลังพิธีจบลง ผ้าผืนสีดำถูกประดับทั่วเมืองหลวง ผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าไร้สีสัน กษัตริย์และบรรดาแขกก็ทยอยกลับ เหลือเพียงกษัตริย์แห่งคาโนวาลเท่านั้นที่เข้ามาพักแอเรียสในฐานะพระราชอาคันตุกะเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ทุกกริยาของเฟรินล้วนอยู่ในสายตาเขาทั้งสิ้น เธอกำลังสวมบทบาทได้อย่างดี หน้ากากที่เธอสวมอยู่นั้นสมบูรณ์แบบ แต่เขากำลังปวดใจ....

เฟรินย้ายตัวเองมานอนกับลูก ในเวลานี้เธออ่อนแอเหลือเกิน จนไม่อาจต้านทานความอ้างว้างของห้องกว้างที่มีเพียงตัวเธอคนเดียวได้ ด้วยความเหน็ดเหนื่อย หลังงานพิธีทำให้เฟรินล้มตัวลงนอนบนเตียงลูกชายทันที เด็กน้อยจึงค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมตัวเองออก ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ผู้เป็นแม่ เขารู้ว่าหล่อนยังไม่หลับ นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตเพียงแค่ปิดลงด้วยความอ่อนล้าเท่านั้น

แม่ขนตายาวจัง

เฟรินยิ้มบาง อ่อนล้า และอ่อนแรงเพียงใด เธอก็ยังต้องเข้มแข็งเพื่อสิ่งที่เหลือเพียงสิ่งเดียวบนโลกนี้ แม่จะพยายามเข้มแข็งนะ

แม่.... เด็กน้อยพูดเบาๆ แล้วเสียงประตูที่เปิดเข้ามาอย่างไม่เกรงใจทำให้สองแม่ลูกต้องหันไปมอง

เฟริน คิงคาโลอยากพบนาย โร เซวาเรสกล่าวหลังจากก้าวเข้าธรณีประตูเข้ามาแล้ว คำเรียกขานถูกเปลี่ยนไปเมื่ออยู่ต่อหน้าบุตรชายคนเดียวของเฟริน

หืม.... เฟรินส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะค่อยๆ ปรือตาขึ้นมอง หัวใจเจ็บแปล๊บขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล สิ่งที่เธอกลัวมาโดยตลอดคือการเผชิญหน้ากับเขา.......

เฟริน นายโอเคนะ? โรถามอย่างเป็นห่วง เอามือแตะหน้าผากเฟรินเบาๆ

ฉันเหนื่อย......

ฉันเข้าใจ คำพูดสั้นๆ ที่แปลได้หลายความหมายทำให้เฟรินกัดริมฝีปาก แต่นายจะปฏิเสธไม่ได้ เพราะมันจะเป็นการเสียมารยาท

เข้าใจแล้ว..... เฟรินรับคำเบาๆ ความหวาดผวาที่ถูกซุกซ่อนมานานเริ่มเข้าปกคลุมในใจเธออีกครั้ง

โรถอนหายใจ ก่อนจะกระแอมครั้งหนึ่ง ฉันว่าเกรน่าจะไปกับนายด้วย

นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกโพลงขึ้นอย่างตระหนก ทำไมเธอจะไม่รู้ความนัยที่ถูกซ่อนไว้ในคำพูดขอทานผู้นี้เล่า ไม่มีทาง!!

เด็กน้อยที่นั่งฟังมานาน เขาไม่ค่อยจะเข้าใจอาการตระหนกของมารดานัก ว่าเหตุใดแม่จึงไม่อยากให้เขาพบคิงผู้นี้ ทั้งๆ ที่เขาถูกอบรมมาอย่างดีและเข้าต้อนรับคิงองค์อื่นๆ มาแล้วแท้ๆ

นัยน์ตาสีเขียวดุจัด แล้วพูดเป็นเชิงบังคับว่า เตรียมตัวซะ อีกหนึ่งชั่วโมงทุกอย่างต้องเรียบร้อย นายก็ทำอย่างที่เคยทำมาซะ

ทำอย่างที่เคยทำมาซะ คือการสวมบทบาทราชินีสินะ... เฟรินเหยียดยิ้มในใจ

ก็ได้... เกรไปเตรียมตัวได้แล้ว

---------------

ฉันควรจะทำยังไง? เฟรินยิงคำถามใส่โรที่กลายมาเป็นเพื่อนสนิทและผู้ช่วยของเธออย่างร้อนรน มือบางสวมสร้อยไข่มุกสีขาวไปด้วยขณะพูด

ราชินีผู้โศกเศร้ากับการจากไปของพระสวามีน่ะสิ ชายหนุ่มพูดช้าๆ อย่าพูดอะไรนอกบทเด็ดขาด

เข้าใจน่า เธอรับคำ แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ขอทานหนุ่มอย่างอ่อนแรง นายอยากให้เกรเจอกับมันมากสินะ

โรหัวเราะหึๆ ทำตัวเป็นแม่หน่อยเฟริน ตอนนี้นายคือราชินีผู้เข้มแข็งแต่โศกเศร้าและน่าสงสารนะ

ให้ตายเหอะ ฉันต้องเล่นละครตบตาคน ตบตาลูกไปอีกนานเท่าไหร่ละนั่น เธอบ่นหงุงหงิงตามนิสัย ทั้งๆ ที่นิสัยนี้ไม่เคยได้ออกมาเปิดเผยกับใครอีก (นอกจากสามีตามกฎหมายของเธอเท่านั้น) แล้วแท้ๆ

นั่นเป็นทางเดินที่นายเลือก ไม่มีสิทธิมาต่อต้านทีหลังหรอก

หญิงสาวถอนหายใจเบา ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีจริงๆ โร

พูดตามบทก็พอ อย่างอื่นไม่ต้อง อย่าลืมเสียงต้องเศร้าๆ ด้วยล่ะ

เฟรินยิ้มบาง แก้มนวลค่อยขึ้นเลือดฝาด เธอหัวเราะกับคำเตือนของเพื่อนเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ออกมาจากใจ เช่นเดียวกับชายหนุ่มที่อยู่เคียงข้างเธออย่างจริงใจ จะตีบทแตกให้กระจุยเลยล่ะ คอยดูท่านเฟรินคนนี้ละกัน

----------------

ร่างบางในชุดบางเบาสีขาวมิดชิดค่อยๆ ย่างก้าวเข้าห้องรับรองด้วยท่าทีสง่างาม สิ่งที่นัยน์ตาสีฟ้าเห็นต่อมาก็คือเด็กชายหน้าตาน่ารัก ผมสีน้ำตาลหยักศกน้อยๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดและอยากรู้อยากเห็น

ชายหนุ่มช่างเป็นยิ่งกว่าที่เด็กชายคิดไว้เสียอีก เคยได้ยินเหมือนกันว่าคิงองค์นี้ เป็นชายหนุ่มรูปงามแต่ทว่าเย็นชายิ่งนัก เด็กน้อยเอียงคอเล็กน้อย เฟรินเลยสะกิดแขนเขาเบาๆ

เป็นเกียรติอย่างยิ่งเพคะที่ฝ่าบาทประทานพระราชวโรกาสให้หม่อมฉันเข้าพบ เสียงหวานนุ่มนวลเหมือนกุลสตรีทั่วๆ ไปพึงเป็น พร้อมทั้งน้อมตัวน้อยๆ เพื่อแสดงถึงความเคารพ

นี่บุตรชายของหม่อมฉัน เกร โมนาโรค ต้องขอประทานอภัยด้วยเพคะ ที่ต้องพาเขามาด้วยเพราะหม่อมฉันในเวลานี้อ่อนแอเหลือเกิน เขาเหมือนกับของดูต่างหน้าของคิงลอเรนซ์

เด็กน้อยน้อมตัวลงแล้วพูดเบาๆ หม่อมฉันเกร โมนาโรคพะย่ะค่ะ

คาโลกัดริมฝีปากแล้วกล่าวว่า เรามาคุยกันอย่างสหายเถอะ กระหม่อมมาเยี่ยมเยือนที่นี่เพราะอยากพบสหายเก่าเท่านั้น

เพคะ เฟรินน้อมศีรษะเบาๆ

ชาร้อนๆ ถูกวางบนโต๊ะไม้ พร้อมกับของว่าง เด็กชายนั่งนิ่งเงียบ ไม่ซุกซนเหมือนเด็กทั่วไป ความเงียบที่โรยตัวช้าๆ ทำให้คาโลต้องเปิดปากพูดก่อน

เปลี่ยนไปมากนะ เฟริน

เด็กน้อยขมวดคิ้ว ที่ผู้ชายคนนี้รู้ชื่อเล่นของแม่เขา แต่ก็เก็บความรู้สึกได้อย่างดีสมกับเป็นเจ้าชาย

เพคะ เวลาผ่านไปคนเราก็ต้องเปลี่ยนไปบ้าง

เด็กคนนี้ลูกนายเหรอ?

เพคะ เขาเป็นโอรสของหม่อมฉันและคิงลอเรนซ์ เสียงหวานเรียบเฉย แต่ดูราวกับจะเน้นหนักทีละพยางค์ให้คำพูดทุกคำกรีดลึกลงไปในใจคนฟัง

ชายหนุ่มอึ้งน้อยๆ แล้วมองไปยังเด็กน้อย ลูกรึ? เสียงทุ้มแผ่วเบาจนน่าใจหาย

เพคะ ยิ่งฟังยิ่งมั่นใจ...

.......เขายังรักเธออยู่......

หัวใจต้องต่อสู้หนักหน่วงเหลือเกิน เพราะมันเรียกร้องหนักหนาที่จะกลับไปหาอ้อมกอดเขา บอกเขาว่าเด็กคนนี้เป็นสายเลือดของใคร ร้องไห้ดังๆ ให้เขารับรู้...... เฟรินกำหมัดแน่น แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างทระนง

ใครๆ ก็ว่าเขาคล้ายกับหม่อมฉันมาก

เหมือนแม่ ชายหนุ่มรับคำช้าๆ สมองยังตีกันวุ่นวาย... ข่าวที่เขาได้รับคือ เด็กคนนี้...ลูกของเขา ที่เขาทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน เฟรินน่าจะอ่อนแอลง แต่ดูแล้วในเวลานี้ความสัมพันธ์ของครอบครัวโมนาโรคในตอนนี้ไม่มีช่องว่างใดๆ ให้เขาแทรกได้เลย ราวกับว่ามันจะหลอมให้หญิงสาวเข้มแข็งขึ้น

ฉันต้องขอโทษด้วยทีไม่ได้มาเยี่ยมเพื่อนเก่านาน

หม่อมฉันเข้าใจเพคะ... เพื่อนเหรอ.... ใครเป็นเพื่อนนายกันคาโล....

คนมีความรับผิดชอบมากมายอย่างพระองค์คงไม่มีเวลาว่างง่ายๆ หรอกเพคะ

ฉันไม่ลืมเพื่อนเก่าง่ายๆ หรอกนะ.... เสียงทุ่มฟังดูนุ่มนวล อ่อนหวานนัก ทำให้หัวใจนางเต้นแรงราวกับเด็กสาวแรกรุ่น ความหวังก่อตัวช้าๆ ภายในใจเธอ...

พระองค์มาที่นี่มีแผนที่จะไปประพาสที่ไหนรึเปล่าเพคะ ?

เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย... ยังไม่รู้ คงจะมาพักสงบๆ กับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน

เฟรินกัดริมฝีปาก เพื่อน... เพื่อนคนที่นายทิ้งขว้างไว้ข้างหลัง ไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองด้วยซ้ำ!!!!

เพคะ แอเรียสยินดีต้อนรับพระองค์เสมอ นี่ก็ดึกแล้ว... ได้เวลานอนของเกรแล้วเพคะ หม่อมฉันคงต้องเสียมารยาทขอตัวก่อน

คาโลถอนหายใจ เอนหลังพิงพนัก เดี๋ยวเฟริน! นายแน่ใจนะว่าเด็กคนนั้น......

เด็กคนนี้คิงลอเรนซ์เป็นคนตัดสายสะดือและตั้งชื่อเองเพคะ คงไม่มีอะไรน่าสงสัยอีกแล้วกระมัง? เธอตอบกลับง่ายๆ แต่มือเรียวที่กุมมือน้อยอยู่นั่นสั่นระริก หากไม่สังเกตคงไม่เห็นแน่

ร่างบางไปจนลับตาแล้ว.... เขาจึงเอนหลังพิงพนักอย่างอ่อนแรง......

การเอาเธอมาครอบครองนั้น... อาจจะต้องค่อยเป็นค่อยไป.........

--------------

เฟรินส่งลูกชายเข้านอนแล้วจึงเข้าไปในห้องทำงานซึ่งแต่เดิมเป็นของลอเรนซ์ ร่างบางล้มตัวนั่งลงบนเก้าหนังตัวใหญ่แล้วปรับเอนตัวลงนอนพัก กลิ่นของลอเรนซ์ยังคงอยู่ไม่จางหาย บรรยากาศทึมๆ เศร้าสร้อยอ้างว้างของห้องก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

เสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆ ในลำคอ หญิงสาวกัดริมฝีปาก ซุกตัวลงจมเบาะหนังเหมือนเด็กที่ต้องการความอบอุ่น เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มผู้ที่เธอเคารพรักยังก้องอยู่ในสมอง น้ำหอมกลิ่นที่เขาเคยใช้ สบู่ ทุกสิ่งอย่างเธอยังเก็บมันไว้เหมือนเดิม.....

คนโกหก.......

เฟรินคร่ำครวญในใจอย่างกราดเกรี้ยว... ไหนบอกว่าจะอยู่ข้างๆ เธอตลอดไป... แต่นี่กลับทิ้งให้เธออยู่คนเดียว... ในเวลาที่อ้างว้างและอ่อนแอที่สุดแบบนี้......

หมอนั่นกลับมาแล้ว แต่พี่กลับไม่อยู่... ไม่มีพี่ แล้วผมจะอยู่ยังไง คนใจร้าย.... เสียงหวานพึมพำเบาๆ จนน่าใจหาย ร่างบางสะอื้นจนตัวโยน หยดน้ำใสไหลรื้นออกจากดวงตาเงียบๆ พร้อมกับเสียงคำรามของก้องของก้อนเมฆที่มาพร้อมกับสายฝนฉ่ำเย็น

ห้องนั้นเงียบสงบ.... ราวกับว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่.....

มีเพียงเสียงสะอื้นร่ำไห้เบาๆ ราวกับว่าใจจะขาดลงในไม่ช้า กับเสียงสายฝนยามเที่ยงคืนที่ยังคงได้ยินต่อเนื่องจวบจนรุ่งสาง.....

-----------

Mui / ประกาศ!!!!

งดอัพ...เป็นเวลา... ไม่รู้

ไม่มีกำหนด...!!!!! ไว้อาลัยแด่ทักษิณ นายกที่ไอมุยชอบมากที่สุด แง่งงงงงงงงงงงง

ลาออกได้ยังไง!!!!

ลงชื่อ..........

edit @ 24 Jul 2008 12:25:32 by ไอ้บ้า2ตัว