BESIC is the BEST

[Talk]ออริหวานแหววเรื่องแรกในชีวิต และอาจจะเป็นเรื่องสุดท้าย - -* เป็นคนมีความโรแมนติกน้อยอยู๋แล้ว อะไรๆ มันเลยออกจะห่ามๆ ไปหน่อย แถมยังไม่ค่อยถนัดจะสร้างตัวละครใหม่ + โครงเรื่องใหม่เสียด้วย เป็นไงเป็นกัน แล้วค่อยลงถังชะเอิงเอย~

.................

รักร้าย นายตัวแสบ

ทำไมเธอถึงเป็นอย่างนี้ไปได้เนี่ย

เสียงทุ้มนุ่มต่ำดังขึ้นจากชายหนุ่มใบหน้าหวานสวย เส้นผมที่ถูกย้อมเป็นสีเงินเป็นประกายวิบวับล้อมกรอบใบหน้าหวานรูปไข่ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเหมือนมหาสมุทรอันมาจากคอนเทคเลนส์จ้องตรงมายังฉันอย่างตำหนิปนขำ ด้วยดีกรีนายแบบหนุ่มสุดร้อนแรงระดับโลกทำให้เขาไม่เคยยั้งฟีโรโมนของตัวเองเลย

แล้วจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ ชายอีกคนถาม นัยน์ตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสีดำสนิทตัดกับผิวขาวสนิทเยือกเย็นจนฉันอดเสียวสันหลังวูบไม่ได้ ผมสั้นเกรียนทรงนักศึกษาวิชาทหารไม่ได้ทำให้ใบหน้าคมเข้มนั้นด้อยลงแม้แต่นิด

หนุ่มหล่อที่หลายๆ คนคงต้องอิจฉาในโชคของฉันที่ได้มานั่งตรงกลางระหว่างพวกเขา แต่นั่นไม่ใช่เลย!! ฉันกำลังเหงื่อแตกพลั่ก ก้มหน้าก้มตางุดๆ ไม่อยากสบตาคนใดคนนึง

ถ้าฉันรู้คงไม่ถามเฮียหรอก ฉันงึมงำตอบกลับไป ใช่แล้ว! ชายหนุ่มสองคนนั่นมันคือพี่ชายบังเกิดเกล้าของฉันเอง!! ผู้มีฟีโรโมนอันแสนจะล้นเหลือ แตกต่างจากฉันลิบ จนหลายคนคิดว่าพวกเขามาจากดาวดวงเดียวกับฉันหรือเปล่า

คนแรก ตั่วเฮีย ผู้มีใบหน้าหวานราวกับผู้หญิง มีชื่อว่า ตะไคร้ พอเรียกสั้นๆ ก็จะเป็น เฮียไคร้ ซึ่งไม่ค่อยจะน่าฟังเหมาะกับอาชีพนายแบบของมันสักเท่าไหร่ ดังนั้นมันจึงจัดแจงเปลี่ยนเป็น แอนดรูว์ เพื่อภาพลักษณ์ที่ดีในถนนสายนายแบบ

แต่ก็แปลกที่มันเป็นเพียงคนเดียวในบ้านที่ได้เชื้อพ่อมา พ่อของฉันเป็นชาวสวีเดน เสียชีวิตตั้งแต่ฉันเล็กๆ ดังนั้นฉันจึงไม่เคยเห็นหน้าพ่อจริงๆ สักที ส่วนแม่เป็นลูกครึ่ง เปล่า ลูกครึ่งไทย จีนน่ะ ทำให้ฉันเป็นคนเดียวในบ้านที่มีเชื้อจีนไปทางก๋งอย่างเต็มๆ

คนที่สอง ยี่เฮีย ใบหน้าคมคาย นัยน์ตาดำสนิทแบบไทยแท้ จนไม่อยากเชื่อว่ามีส่วนผสมของ จีน สวีเดน นี่คือ พริกขี้หนู ชื่อมันเล็กๆ น้อยๆ ดีนะ แต่ตัวมันนี่สิ มโหฬารมาก ตอนนี้เกือบจะสูงเท่าตั่วเฮียแล้ว เพราะเป็นทั้งนักกีฬาบาสเก็ตบอล และนักเรียนเกียรติยนิยม พ่วงด้วยดีกรีเด็กโอลิมปิกฟิสิกส์ยิ่งทำให้สาวๆ กรี๊ดกันใหญ่ บวกกับบุคลิกพูดน้อยอย่างมัน ทำให้พวกผู้หญิงแทบจะเดินตามมันมาเลยล่ะ

ส่วนฉัน ผู้ตกอยู่ในสถานการณ์ ซวยสุดชีวิต ที่ได้มานั่งตรงกลางระหว่างเฮียทั้งสอง คือมะนาว หรือที่เฮีย(มัน) เรียกว่า ไอ้นาว พอเราสามพี่น้องอยู่ด้วยกันแบบครบเซต ตะไคร้ พริกขี้หนู มะนาว จะกลายเป็น ต้มยำ ทันที ต้องขอบพระคุณพ่อชาวสวีเดนของฉันที่ชอบกินต้มยำ จนทำให้ลูกออกมาเป็นต้มยำกันแบบนี้

ทายดูซิ แม่ของฉันชื่ออะไร?

กุ้งไงล่ะ = =^^^ ต้มยำกุ้ง นั่นแหละคือครอบครัวของฉัน

เรื่องมันไปมายังไง เฮียไคร้ถามฉันอีกรอบ ฉันสะบัดหน้าแรงๆ เพื่อตั้งสติ

ก็มันเริ่มจาก.... ฉันย้อนความไปยังไอ้วายร้ายผู้ทำให้ฉันต้องมานั่งโดนเฮียๆ สอบสวนแบบนี้ ฉันที่เพิ่งจะเข้าม.4 หมาดๆ ใน ร.ร. แห่งหนึ่ง ด้วยคะแนนสูงลิบลิ่ว (ไม่อยากอวดเลยนะเนี่ย หุๆ) ช่วงแรกที่อยู่ในร.ร. ก็ดีมีความสุขดีอยู่หรอก จนกระทั่งนายวายร้ายคนนึงมันก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน

หน้าตามันก็ไม่ได้ทุเรศอะไรมากหรอก ผิวสองสี ตาคมเหมือนเหยี่ยว จมูกแหลมเฟี้ยวของมันเลยทำให้ฉันคิดมาตลอดว่ามันไม่ได้ต่างอะไรกับพ่อมดที่อ่านเจอในนิทานอะไรเลยสักนิด

แต่...

ดูสิ หลุยส์หล่อจังเนาะ เหมือนกับเจ้าชายวิลเลียมตอนเด็กๆ เลย พวกสาวๆ มักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันแบบนี้เสมอเมื่อพูดถึงมัน แล้วโทษทีเหอะค่ะ นี่หล่อนเกิดทันดูเจ้าชายวิลเลียมตอนเด็กเหรอ เจ้าชายวิลเลียมไม่ว่าตอนไหนก็มีฉันเท่านั้นที่มีสิทธิเห็น โฮะๆ

แต่ยังไงก็เหอะ ชิส์ หน้าอย่างกับพ่อมด ดันชื่อ หลุยส์ แค่ชื่อบุญเป็งก็หรูแล้วย่ะ ดูฉันสิสวีเดน ไทย จีน แท้ๆ ยังชื่อมะนาวเลย กะอีแค่ ไทย ฝรั่งเศสอย่างนายน่ะ ชื่อหลุยส์มันออกจะหรูไปหน่อยนะยะ

กบ ความอับอาย การเจ็บตัว ห้องปกครอง นั่นคือสิ่งที่ฉันได้เจอ ตั้งแต่เจอมันเป็นครั้งแรก เคยมีครั้งหนึ่งมีชายคนหนึ่งโทรมาหาฉัน แล้วพูดด้วยเสียงหื่นกามว่า

XXXXX (โดนแบนเพื่อขอบเขตศีลธรรม ^^)

ฉันงี้หน้าแดงแป้ดแล้วรีบขว้างโทรศัพท์ทิ้งทันที สืบไปสืบมาแล้วจึงพอได้ข้อสรุปได้ว่า ไอ้วายร้ายหลุยส์มันเอาเบอร์ฉันไปโพสในเวบต้องห้าม (เวบโป๊นั่นแหละ) เป็นผลทำให้ฉันต้องควักเงินอีก 199 บาทซื้อซิมใหม่ นอกจากนั้นเรื่องยังลามไปถึงห้องปกครอง -10 กับเชิญผู้ปกครอง (แม่ไม่ใช่อะไรที่ฉันกลัวหรอก แม่อยู่ตั้งฮ่องกงจะบินกลับมาไทยเพราะเรื่องแค่นี้ได้ไง แต่เพราะผู้ปกครองฉันมันไม่ใช่ใครอื่น นอกจากคนที่หารค่าเล่าเรียน ค่ากินอยู่ครึ่งหนึ่งของฉันและพริกกับแม่ก็คือ ตะไคร้ ตั่วเฮียของฉัน ซึ่งถ้ามันรู้ จะต้องไปสู่การถกเถียงกันไม่จบสิ้นแน่ๆ) ทำให้ฉันเลือก -10 ทันที โดยที่ฉันไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดคำว่า ไม่ยุติธรรม ด้วยซ้ำ

นี่ยังถือเป็นเรื่องเล็กๆ (ที่เธอไม่รู้) เมื่อเทียบกับความวุ่นวายจนฉันสุดจะทน

สรุปว่าที่แกอยากจะย้ายเพราะโดนคนแกล้ง? ตั่วเฮียถามด้วยเสียงราบเรียบ เหมือนทะเลสงบก่อนมีคลื่น

ขี้ขลาด ยี่เฮียเสริมด้วยเสียงดูถูก ฉันไม่คิดว่าแกจะหน่อมแน้มแบบนี้ไอ้นาว นักเลงที่คุ้นกับห้องปกครองหายไปไหนแล้ว

ฉันเงียบ จริงอยู่ตอนม.ต้นฉันขึ้นทำเนียบบัญชีดำของโรงเรียน ฉันผ่านม.3 มาได้ด้วยคะแนนสอบแทบจะทั้งหมด ฉันจะไม่ปกปิดหรอกว่าฉันหัวดี ^^

แต่ทุกอย่างที่ฉันเจอมา เพียงแค่หมัดเดียว สอยเข้าไป พวกที่เข้ามายุ่งกับชีวิตฉันก็รีบจรลีทันที แต่ที่ฉันเจอมันมากกว่านั้น หลุยส์กัดฉันไม่ยอมปล่อย ยิ่งฉันตอบแรง มันยิ่งโต้กลับแรงมากกว่า พอฉันทำเป็นไม่สน มันก็เล่นแรงคล้ายกับว่าจะให้ฉันสนใจ

และแน่นอนที่ทำให้ฉันประสาทเสียคือพวกเพื่อนๆ ในห้องทั้งหญิงและชายต่างพากันไม่พูดกับฉัน เพราะรู้กันดีว่าถ้าใครลองพูดกับฉันล่ะก็ หลุยส์ไม่ปล่อยคนนั้นไว้แน่

ทำไมแกไม่บอกฉัน!!! เสียงทุ้มห้าวของพี่ชายคนโตแทบจะตะคอกฉัน ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว กะอีแค่เด็กเวรคนนึงทำให้แกถึงกับย้ายร.ร. แต่ฉันกลับไม่รู้เรื่อง!

เวรล่ะ... แต่พระเจ้าบอกมะนาวด้วยเถิดว่าเฮียเค้าโกรธเรื่องอะไร ก็...ก็... เฮียอยู่ให้นาวบอกที่ไหน ฉันแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

ขนาดฉันอยู่บ้านเดียวกับแกยังไม่รู้เลยนาว พริกขัดคอ ถึงตอนนั้นแม่จะอยู่ไทเป ตะไคร้อยู่ฝรั่งเศสแต่ฉันก็ยังอยู่กับแกนะนาว

ดูดีใช่ไหม...คำพูดมัน แต่เปล่าเลย นัยน์ตาสีดำสนิทราบเรียบจนขนลุก ไม่มีแววของชีวิตปนอยู่ในนั้นเลย นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันกลัวยี่เฮียจนหงอ ฉันไม่อยากให้เฮียเป็นห่วงน่ะสิ

สรุปว่า... ช่วงที่ฉันอยู่ฝรั่งเศส ไอ้เวรตะไลคนนี้มายุ่งกับแกใช่ไหมนาว?

ฉันพยักหน้า

แล้วแกจะย้าย ร.ร. หนี?

ฉันพยักหน้าอีก

เวร!!

ฉันพยักหน้าให้

ไม่ต้องพยักหน้าไอ้นาว! ฉันว่าแกนั่นแหละ! ริมฝีปากบางเฉียบพ่นคำสบถไม่สมกับหน้าหล่อๆ ออกมาอีกหลายคำ พร้อมกับควันบุหรี่จากยี่ห้อมาโบโรซองแดง ก่อนที่เฮียจะเพยิดหน้าขึ้นไปข้างบน ไปนอนได้แล้ว แล้วฉันกับพริกจะตัดสินใจอีกที

พริกแปลกใจเล็กน้อย ฉันเองก็ตกใจไม่แพ้พริก เพราะเฮียทั้งสองของฉันไม่ค่อยจะถูกกันสักเท่าไหร่ ฉันทำท่าจะค้านแล้วปักหลักอยู่แต่เมื่อเจอกับตาสีดำสนิทของพริกแล้วทำให้ฉันต้องรีบเปลี่ยนความคิดทันที

.............