BESIC is the BEST

Aimui / 6 เรื่องที่คุณ (อาจ) ไม่รู้

รู้ไหม... ว่าโฟโต้ชอปมุยเน่า

รู้ไหม... ว่าคนเข้าชม 7 พันกว่าๆ แต่คอมเมนต์มีเท่ากระหยิบมือ

รู้ไหม... ว่ามุยสอบวันจันทร์นี้ (แกจะบอกทำซาก...)

รู้ไหม... ว่ามุยเครียดจัง (ดันติดคะแนนสูง-ต่ำ แอดฯ ไว้หัวเตียงอีก นั่งดูมันทุกวัน กดดันตัวเองทุกครั้งที่เข้านอน -*-)

รู้ไหม... ว่ามุยอัพประชดชีวิต (เออ... ประกาศฯ เรียนดียังไงก็คงไม่ได้ แต่ทำไมยังเครียดด)

รู้ไหม... ว่า The thief of Baramos's Tregedy : Midnight Labyrinth (หรือที่เรียกกันว่าฟิคตาเกร) ย้ายบ้านไปอยู่ที่เด็กดีแล้ว มีการปรับปรุงภาษานิดหน่อย ให้พอกล้อมแกล้มได้

อย่าลืมไปแวะหาเจ้าหนูเกร (ตอนยังมีชีวิต) ล่ะ!

จิ้มเลยฮะ ชักช้าอยู่ไย

.....

อนุทินฉบับที่ ๑

สมองฉันว่างเปล่า กลวงโบ๋ ไม่มีสิ่งใดอยู่ในโสตประสาทฉันอีก

บุรุษที่เป็น 'เจ้าบ่าว' ของฉัน ยืนอยู่เคียงข้างฉัน

ตลกละ...

ฉันเคยเห็นหน้าเขากี่ครั้ง ? ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ จากอารมณ์ว่างเปล่า ราวไร้วิญญาณนั้น ฉันถูกกระชากด้วยเสียงดนตรีเฉลิมฉลองพิธีอภิเษกสมรสดังสนั่น นกพิราบขาวหนึ่งหมื่นตัวถูกปล่อยโบยบินอย่างร่าเริง เสียงระฆังยอดมหาวิหารส่งเสียงกังวาลใส

บุรุษหนึ่งที่ยืนปะปนในฝูงชน ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ชนชั้นธรรมดาหรอกนะ แต่เป็นกษัตริย์ มหาปราชญ์ ราชินี นักรบ เจ้าหญิง เจ้าชาย และขุนนางชั้นสูงจากทุกประเทศ นับพัน

เพราะฉันเป็นเจ้าหญิงยังไงล่ะ เจ้าหญิงตุ๊กตา!

ร่างเขาสูงเด่นเหนือใครๆ ทั้งนั้น เรือนผมสีทองส่องประกายเงาวิบวับ ผิวสีทองแดงคร้ามและใบหน้าคมคาย แต่ไม่หรอก... ถึงจะไม่มีรูปลักษณ์เหล่านั้นต่อให้ยืนท่ามกล่างฝูงชนนับแสน นับล้าน ฉันก็จำเขาได้

จำได้ ทุกลมหายใจเข้าออกของฉัน

ใครบางคนคงจับหัวใจฉันขยี้ แล้วโยนลงในหุบเหวลึก ภาพตรงหน้าพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาฉันเงยหน้าขึ้นมองนกพิราบขาวโบยบินอย่างอิสระบนนภาสีครามสดใส กว้างไกล

ที่ใดก็ได้ ที่ไม่มีร่างสูงนั่น ไม่มีแววตาเจ็บปวดปนอาลัย ยามเมื่อมองมาที่ฉัน

เพราะฉันรู้ แววตาฉันคงไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่เลย และคงไม่เหมาะ ขณะที่ฉันเป็นเจ้าสาว
ให้ใครบางคน แต่กลับมีนัยน์ตาอาลัยต่อบุรุษอีกคน

แต่ฉันรู้ ไม่ว่าพยามจะซุกซ่อนให้เร้นลับเท่าใด ฉันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า

ฉันรักเขา...

บาโร บุตรแห่งวาเนบลี

นัยน์ตาฉันหลุบต่ำ เมื่อร่างสูงในชุดดำข้างๆ เหลียวมองลงมา

เอวิเดส... จ้าวปิศาจแห่งเดมอส! ทำลายชีวิตฉัน!

วันหนึ่งหากฉันต้องสวมชุดขาว ยืนอยู่ที่ตรงนี้ ต้องเป็นเจ้าสาวให้บาโร ไม่ใช่เขา... เอวิเดส! และวันนั้น ฉันคงจะต้องเมื่อยไปทั้งหน้า เพราะต้องยิ้มทั้งวันด้วยความยินดี ไม่ใช่กล้ำกลืนฝืนทนเช่นวันนี้!

บาปไหม... ฉันถามตนเองขณะที่เดินควงแขนเอวิเดสเพื่อก้าวเข้าสู่พิธี

ไม่เลย... ฉันตอบตัวเองได้ทันควัน ไม่เลยสักนิด เมื่อฉันไม่ได้รักเขา เพราะฉะนั้นต่อให้อยู่ในพิธีเบื้องหน้าพระพักตร์ของพระผู้เป็นเจ้าก็ตาม ฉันก็จะฝันหวานเหมือนสาวน้อยทั่วไป
เพราะอย่างน้อยก็ทำให้ฉันอดทนไม่สะบัดมือออกจากวงแขนอุ่นๆ แห่งเจ้าปิศาจด้วยความรังเกียจ

....

Aimui / ปิดท้าย... ด้วยการบอกว่า เรื่องนี้แต่งคลายเครียด เนื้อเรื่องบางตอนอาจไม่ตรงกับในหนังสือ บางข้อมูลอาจไม่รัดกุม น่า... อย่าคิดมาก ส่วนภาษา... ไม่สวยเท่ามิดไนท์ฯ ก็... อย่าคิดมาก เพราะใช้อลิเซียเป็นตัวเดินเรื่องทั้งหมด เพราะฉะนั้น... สำนวนอาจจะคล้ายๆ The princess Diaries แล้วผมก็ห่างหายจากการเขียนเดินเรื่องใช้สรรพนามที่ ๑ มาพอควร ดังนั้น... ช่างมันเถอะฮะ (แล้วแกจะแต่งทำเพื่อ...)

ป.ล ท่านนิกซ์ หลบอยู่หลืบใด ซอกไหนของโลก กรุณาต่อฟิคด่วน อีก ๑ อาทิตย์มุยจะหลุดพ้นจากสภาพนักเรียนแล้ว (เอ อันนี้มันโดนไล่ออกนี่หว่า)