BESIC is the BEST

อนุทินฉบับที่ ๒

ที่นี่ไม่ใช่มาตุภูมิ ผู้คนที่นี่แปลกตา ชอบสวมเสื้อผ้าสีสันสดใส

ไม่สิ... ไม่ใช่คน

ปิศาจต่างหาก!

ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางความร่ำรวยถึงขีดสุด แม้ฉันจะไม่ชอบใจเท่าไรนัก
แต่ฉันก็ชอบห้องนี้เอามากๆ การตกแต่งไม่มากไป หรือน้อยไป หากงดงามและหรูหรา
เหมาะกับพระเกียรติแห่งเดมอส

"ฉัน ลูนา ราชินีนครจันทรา"

เสียงจากสตรีเบื้องหน้าหวาน กังวาล และเต็มไปด้วยอำนาจ
ปนเย่อหยิ่ง หล่อนเป็นหญิงงาม... ที่งามมาก หน้ารูปไข่เพรียวได้รูป โหนกแก้มสูง จมูกโด่งเป็นสันค่อนข้างรั้นริมฝีปากบางหยักเหมือนใบไม้ แตกต่างจากฉันนัก และยังสูงโปร่ง เรียวระหง แต่ฉันคงชื่นชมนางได้มากกว่านี้ หากนัยน์ตาสีนิลของนางจะไม่จ้องมองฉันอย่างดูถูกแกมเหยียดหยาม

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

"เช่นกัน" ลูนายกถ้วยชาขึ้นแตะริมฝีปาก ทำได้สง่างาม นุ่มนวล ไม่มีที่ติ อย่างที่แม่นมของฉันฝันให้ฉันทำได้มาตลอดชีวิต

"ฉันอยากทำความรู้จักกับเธอ..." การเลือกใช้คำพูดของหล่อน ราวกับจะพูดกับชนชั้นธรรมดาหรือต่ำกว่าหล่อน ฉันหน้าตึง ตอบกลับด้วยเสียงเดียวกัน ระดับเดียวกัน

"ค่ะ"

"ฉันเป็นพระขนิษฐาแห่งท่านจ้าว" คำบอกเล่าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ผยองยิ่ง
แล้วหล่อนจึงลุกขึ้นช้าๆ ได้สง่างามอีกนั่นแหละ

"คงจะดีหากเราจะรู้จักกันไว้"

"ค่ะ" ฉันตอบอย่างไร้เรี่ยวแรง

ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน ไม่มีใครที่ฉันรู้จักสักคน แล้วยัง...หญิงงามน้องสาวเอวิเดสที่ดูถูกฉันติดดินอีก ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงหลังงาม

ฉันนอนแยกห้องกับเอวิเดส เป็นเรื่องที่ฉันไม่เดือดร้อนเลย แล้วยิ่งรู้ว่าเขาคง
รู้สึกไม่แตกต่างกับฉันเท่าไร ถึงได้พอคลายความขุ่นข้องลงได้บ้าง

ความรู้สึกนั้นคงเป็นความประดักประเดิก พูดไม่ออก และไม่เต็มใจที่ต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้

สวยหรือไม่ ก็เปล่า

สง่างามยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ความเป็นเจ้าหญิงของฉันมีเพียงนำหน้าชื่อเท่านั้น

ท่านจ้าว... เอวิเดสคงต้องมีคนรักอยู่แล้ว ก็อยู่แค่น้องสาวปะไรยังงามขนาดนั้น คนรักท่านจ้าวก็ต้องสวยกว่าอยู่แล้ว

ฉันพลิกกาย หลับตาลง ปล่อยให้น้ำใสๆ อาบแก้ม ไข่มุกสงจันทร์ที่ฉันสวมอยู่เย็นเฉียบ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉันนำติดมาจากเอเดน นอกนั้น... ฉันทิ้งไว้ที่เอเดน
ไม่เว้นแม้กระทั่งหัวใจและวิญญาณ...

ของหมั้น และเป็นของชิ้นเดียวที่บาโรมอบให้

เจ้าชายหนุ่มหน้าดุ พูดไม่เก่งเอาเสียเลย แต่ฉันรู้ถึงความรักของเขา ซึมซาบไปจนถึงหัวใจ

จะเป็นยังไงบ้างนะ ? ทรมานเหมือนที่ฉันรู้สึกหรือเปล่า ?

บาโร...

......