Baramos FanFic : Black&White กาลครั้งหนึ่ง ซึ่งแสนนาน ๑๔,๑๕

posted on 13 Nov 2007 20:19 by muitapol in Fic-BlackAndWhite

อนุทินฉบับที่ ๑๔

ฉันเหงื่อแตกพลั่ก จนหน้าเปียกชื้น มือทั้งสองบิดกันไปมาอยู่บนตักถึงจะไม่เงยหน้าขึ้นสบดวงตาคู่คมคู่นั้น ฉันก็ยังรู้สึกได้ว่าดวงตาทั้งคู่กำลังจ้องฉันอยู่ ไอกระแสดุดัน และโทสะแผ่กำจายได้โดยปราศจากเสียง ในความเงียบงัน

แต่เดี๋ยว... ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรนี่!

คิดแล้วก็เชิดหน้าขึ้น หัวใจเต้นรัวเป็นกลองด้วยความหวาดกลัวที่ไร้เหตุผล

"มีอะไรหรือเพคะ ?" ฉันถามเสียงแข็ง หวังหมดใจให้เขาไม่รู้ว่ามันสั่นแค่ไหน

ใบหน้าคมคายมีไรมัสสุคร้าม ยิ่งทำให้ดวงหน้าดุดันขึ้นไปอีก "มาที่นี่ทำไม ?"

"ก็หม่อมฉันอยากมา! ไม่ได้ทรงห้ามหม่อมฉันนี่"

"มาทำไมไม่บอก!" สุรเสียงห้าวห้วนจัด ฉันรีบก้มหน้าลงทันใด ไม่กล้าสบตาเขา

"มะ... หม่อมฉันมีสิทธิจะไปไหนก็ได้นี่เพคะ"

เขาตวัดสายตามองฉัน แล้วลุกพรวดพร้อมสั่งเสียงห้วน "กลับ!"

ฉันกรี๊ด ยังไงก็ตามเขาไม่มีสิทธิห้ามฉัน! "หม่อมฉันไม่ใช่นกในกรงให้ฝ่าบาทเลี้ยงนะ!"

ริมฝีปากภายใต้มัสสุหนากระตุกยิ้มเยาะ "แล้วคิดว่าพ่อคุณจะส่งคุณมาเดมอสเพื่อเที่ยวเล่นอย่างนั้นหรือ ?"

ไม่ทันคิด หรือไม่ฉันก็คงสติแตกไปแล้ว ฉันเอื้อมมือไปกระทบแก้มที่คร้ามเข้มนั่นเต็มรัก

เพี๊ยะ!

เจ็บหรือไม่... ฉันไม่รอดูผลงานหรอก สองเท้าก้าวหนีเขาเร็วๆ ถ้าเขาโกรธขึ้นมา...เขาจะฆ่าฉันไหมนะ..

.......

อนุทินฉบับที่ ๑๕

"เจ้าพี่อยากพบเธอ" ลูนาบอกฉันในตอนเช้า ฉันชะงักแล้วจับแขนหล่อนไว้

"บอกหน่อยสิ..."

ราชินีจันทราส่ายหน้า "มันไม่ยุติธรรมเลยนะ อลิเซีย"

ฉันหน้างอ "คนที่รู้ล่วงหน้าแล้วไม่บอกต่างหาก ไม่ยุติธรรม"

"มันไม่แย่เท่าที่ควรหรอก"

ฉันสะดุดใจ ไม่แย่เท่าที่ควร... หมายความว่าไงกัน ลูนายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วจึงก้าวย่างอย่างสง่างามจากไป หูฉันคงไม่เฝื่อนไป ว่าหล่อนกำลังฮัมเพลงอย่างสบายใจ ในขณะที่ฉันหน้าซีดลงเรื่อยๆ

....

ภายในห้องคราม มีเพียงเครื่องประดับสีน้ำเงินคราม และสีขาวขุ่นของมุกประดับอยู่ทั่วห้อง ผ้าม่านบางสีน้ำเงินเข้มปลิวไหวอย่างร่าเริงจากริมหน้าต่างผิดกับจิตใจฉันเหลือเกิน

ห้องนั้นไม่มีร่างสูงนั่งรอฉันอยู่ ฉันแปลกใจที่ตัวเองรู้สึกผิดหวังลึกๆ เหมือนกับว่าฉันกำลังรอเขา...

ฉันส่ายศีรษะ สลัดเอาความคิดบ้าๆ ออกไป ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวยาวสีครามสดใส กรงทองคำ... ถูกตั้งอยู่ข้างกาย เมื่อก้มลงมอง มีขนนกสีเหลืองสดถูกเรียงเป็นทาง ฉันกลืนน้ำลายและเดินตามขนนกไป

ใต้โต๊ะทำงานสีมุกขาวขุ่น นกน้อยตัวหนึ่งกระเสือกกระสนเดินเตาะแตะ...

ฉันเข้าใจในทันที มันหาทางกลับกรง...

ฉันกำมือแน่น กัดริมฝีปากจนเจ็บ นำนกน้อยใส่กรงทองคำและแขวนไว้ริมหน้าต่าง เขากำลังมองฉันอยู่แน่นอน... จนรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นเยือกที่ปราดเข้ามาถึงกระดูกสันหลัง ทว่าในใจฉันกำลังร้อนระอุทั้งด้วนโทสะและความกลัว ฉันกรีดร้องลั่น

"หม่อมฉันไม่ใช่นกเพคะ!"

เอวิเดสปรากฏกายจากอากาศธาตุตรงริมหน้าต่าง หันหน้าเข้าหากรงนกน้อย ราวกับมีความสุขเต็มประดา

"กรง... ไม่ใช่ที่กักขังเสมอไป มันอาจเป็นที่ที่หนึ่งที่มีอิสระมากที่สุด"

ฉันยิ้มเยาะ "เพคะ... อิสระในกรงทอง!"

"อะไรที่เรียกว่าอิสระ ? นกตัวนี้หากถูกปล่อยออกไป... อย่างที่คุณเห็นมันมีชีวิตอยู่ได้ แต่มันกลับรู้สึกไม่ปลอดภัย สุดท้ายแล้วที่ที่มันต้องการคือการกลับสู่กรงของมัน"

"แต่นั่นไม่ใช่หม่อมฉัน!"

"ที่ที่มันสามารถหลับตาลง พับปีกพักผ่อนได้ และปลอดภัย... แม้จะอยู่ในกรงมันก็เป็นอิสระ" เขาพูดต่อราวกับไม่มีใครขัดจังหวะ นัยน์ตาสีนิลเบือนมาสบ

"ผมเป็นกรงของคุณรึเปล่า อลิเซีย ?"

ฉันชะงัก กำหมัดแน่น จนด้วยคำพูด แล้วต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมือหนาโอบรอบเอว ฉันสะบัดตัวออก หากคำถามทุ้มยังคลอเคลียอยู่ข้างหู

"ตอบผมสิ อลิเซีย"

ฉันเบือนหน้าหนีจากเสียงทุ้ม อบอุ่น ริมฝีปากเน้นสนิท

อา... เอวิเดส

อะไรที่ฉันหนี... แต่เพิ่งรู้ว่าตนเองค้นหามันมาตลอดชีวิต

....หัวใจตัวเอง ?

หรือ กรง ?

อุ้งมืออุ่นของเอวิเดสช้อนใบหน้าฉันขึ้น น้ำตาเปรอะใบหน้าฉันไปหมด

"คุณรู้ใช่ไหม ว่าคุณจะปลอดภัยที่สุดได้ที่ไหน ?"

"กรง" ฉันตอบเสียงสะอื้น ท่านจ้าวใช้นิ้วโป้งป้ายน้ำตาออกให้อย่างแผ่วเบา

"ตอบผมได้ไหม กรงของคุณอยู่ที่ไหน เอเดน หรือ เดมอส ?"

"ไม่รู้..." เสียงฉันสั่นเทา คำถามของเขาแสดงชัดแจ้งว่าต้องการคำตอบเพื่อสิ่งใด

"แล้วเราจะลองดู อลิเซีย หากที่ที่คุณเลือกไม่ปลอดภัย ผมยังอยู่ตรงนี้" เอวิเดสดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดกว้าง เป็นครั้งแรกที่ฉันแนบใบหน้ากับอกอุ่น กรีดเอาน้ำตาหยดสุดท้ายออก

กรงของฉัน... ที่ฉันปรารถนาจะอยู่กับมัน

... ตลอดกาล

....

Mui / หายไปนาน เอาเถอะฮะ คอมฟอร์แมตใหม่ ฟิคบางเรื่องที่ปั่นไว้หายไปด้วย ทั้งๆ ที่ทำท่าจะจบแล้วแท้ๆ เศร้าจัง ดีที่เรื่องนี้ไม่หายเนอะ...

edit @ 13 Nov 2007 20:29:47 by ไอ้บ้า2ตัว

2 Comments