Fic Baramos : Princess and Satan : Un

posted on 19 Jan 2008 23:53 by muitapol in Fic-PrincessAndSatan

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเดินทางปอนๆ สีเข้ม นัยน์ตาสีนิลถูกซ่อนหลังแว่นกรอบทองมีแววพิจารณาเมื่อมองกองหิมะเบื้องหน้า

สีขาวโพลน...

เมืองแห่งหิมะและเวทมนตร์เก่าแก่... สโนว์แลนด์

Un - เจ้าหญิง - princess

วันนี้อากาศหนาวเหมือนเคย ฉันไม่เคยแปลกใจเลยว่าทำไมนี่ถึงชื่อว่า 'สโนว์แลนด์' และที่ฉันอยากเสริมคือ
หัวใจอันเย็นเยียบของสามภูตที่ปกครองอยู่ ฉันเคยคิดว่าตรงอกข้างซ้าย ภายใต้ใบหน้างดงามของพระองค์ทั้งสามคือแท่งน้ำแข็งอันเยือกเย็น

ฉันตกม้าอีกแล้ว แม้จะมีคนห้ามว่าอย่าพยายามเลยเพราะจะเจ็บตัวเปล่าๆ แต่ฉันไม่คิดจะหยุดหรอก เมื่อใดที่
แม่นมเซลด้าของฉันเผลอ ฉันจะวิ่งปรูดไปที่คอกม้า พยายามเจรจากับทิม เด็กดูแลม้าโดยแลกกับลูกกวาดแสนหวานของโปรดเพื่อที่จะได้ฝึกขี่เจ้าแอล นางม้าแก่อารมณ์เสียทุกครั้งที่ฉันพยายามจะเข้าใกล้มัน

ฉันทนได้จริงๆ นะ เพราะการตกม้ามันไม่เจ็บเท่ากับผนังเย็นเยียบของตำหนักหรอก

เจ้าแอลอาจสะบัดฉันทิ้งเพราะวิสัยสัตว์ เป็นเพราะฉันงุ่มง่ามเองแต่สักวันมันต้องชินกับฉันนั่นแหละ และวันนั้นมันก็จะไม่สะบัดฉันอีก

ฉันได้แค่หวัง...

ฉันเป็นเจ้าหญิง บอกใครก็ไม่มีใครเชื่อ ตัวฉันเล็ก ไม่ได้สูงโปร่งแล้วยังผอมบาง ผิวขาวซีดเพราะอยู่แต่ในเมืองที่ไม่ใคร่มีแสงแดด หน้าตาก็ไม่สะสวย ผมของฉันเป็นสีทอง... ไม่ได้เป็นสีเงินส่องประกายเหมือนเจ้าหญิงเลือดบริสุทธิ์คนอื่นๆ แล้วยังหยิกจนม้วนเป็นเกลียวขอดเหมือนตุ๊กตา แต่เป็นตุ๊กตาที่ขี้ริ้ว มีนัยน์ตาสีน้ำเงิน ไม่ใช่ฟ้าใสอย่างที่ควรเป็นเลย อาศัยอยู่ในตำหนักเก่าๆ ซอมซ่อพอๆ กับร้านเหล้าสกปรกในเมือง

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงจงใจทิ้งฉันไว้ที่นี่ ที่นี่หนาวเหลือเกิน ฉันสวมเสื้อผ้าแค่พอใส่ จอมภูตไม่เคยปล่อยให้ฉันอดก็จริง แต่ก็ไม่เคยให้อิ่ม ไม่เคยให้ฉันอุ่นแต่ก็ไม่เคยให้หนาวตาย

นั่นล่ะ ชีวิตฉัน... เงียบเหงาพอๆ กับบึงต้องห้ามที่ฉาบไปด้วยน้ำแข็งตลอดกาล

อาจเป็นเพราะคุณสมบัติเหล่านี้ เพราะฉันขี้ริ้ว เพราะฉันงุ่มง่าม เซ่อซ่าแล้วยังเวทมนตร์ที่ไม่เอาไหน ฉันไม่อาจควบคุมตัวเองได้เลยเมื่อจับคทา แม้กระทั่งคาถาง่ายๆ อย่างทำให้ของลอย แต่ฉันกลับทำให้ของเหล่านั้นระเบิดแทน

ช่างผิดกับลูกพี่ลูกน้องฉันจริงๆ

คาโล วาเนบลีเป็นพี่ชายห่างๆ ของฉัน เจ้าของสมญาพ่อมดปิศาจแห่งคาโนวาล กำลังจะเรียนจบในปีนี้แล้วและเขาก็เป็นความหวังของคิงบาโรพ่อของเขาว่าจะเป็นคิงคนต่อไป

เดี๋ยวนะ ฉันเจอเขาครั้งสุดท้ายเมื่อสามปีที่แล้ว... ต้องจำได้สิ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่มาหาฉันในวันเกิดอันเดียวดายที่ไม่เคยมีใครจำได้ นอกจากแม่นมเซลด้า

ในวันเกิดปีที่สิบสองของฉันที่ไม่ต่างจากวันอื่นๆ คาโลมอบกล่องเล็กๆ บรรจุดอกหญ้า พืชสมุนไพรอีกนานาชนิดส่งกลิ่นหอมละมุนให้เป็นของขวัญวันเกิด ฉันทึ่งจัด เพราะตั้งแต่เกิดมา นอกจากในตำราที่ยืนยันนักหนาแล้วว่าพืชแถบเมืองร้อนนั้นกลิ่นหอมนัก ฉันไม่ใคร่เชื่อนักเพราะไม่เคยเห็นมันจริงๆ

เขาจุดเตาผิงให้อุ่น เขาเป็นคนเดียวที่พอจะเล่าเรื่องโลกภายนอกให้ฉันฟังได้

ฉันต้องเรียนรู้เอาเอง ไม่มีครูสอน ไม่มีใครเล่าเรื่องอะไรให้ฉันฟัง แต่โชคดีที่ตำหนักเก่าๆ นี้มีห้องสมุดโบราณ
ขนาดใหญ่อยู่ใต้ดิน ขนาดที่อ่านทั้งชีวิตก็ไม่มีวันหมด ฉันจึงอาศัยห้องสมุดเหล่านี้ในการจินตนาการ 'เอเดน'

ทุกอย่างที่นี่เหมือน 'ต้องห้าม' ไปทุกอย่าง

เสียงของเขาอบอุ่น ฉันรักที่จะนั่งฟังเขาพูดคุยยาวๆ แม้จะเป็นคนไม่ค่อยพูดนัก แต่กับฉันเขาคือนักเล่าชั้นยอด เขาถ่ายทอดเรื่องราวของเขาให้ฉันฟัง ถึงสตรีที่เขารัก

"เฟรินเป็นคนตลก ราพันเซล" คาโลบอก พลางจิบชาอุ่นๆ พิงเตาผิงและฉันนั่งฟังตาแป๋ว "เธอต้องชอบเฟรินแน่"

"ฉันอยากเห็นเฟริน" ฉันพูด "เธอคงสวยมาก"

น่าแปลกที่พี่ชายฉันหัวเราะ "ไม่หรอก ไม่ได้สวยจัด แต่เธอรู้มากนะ... เธอไปมาเกือบหมดแล้วทั้งเอเดนทั้งเดมอส"

ยิ่งคาโลเล่า ยิ่งทำให้ฉันยิ่งอยากรู้จัก 'เฟริน' ยิ่งขึ้นอีก "คาโล ฉันจะได้พบเธอไหม ?"

นัยน์ตาสีฟ้าของเขามีวี่แววลังเล ไม่สมเป็นเขาเลย "ฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันสัญญา ฉันจะพยายาม"

มิใยที่นอกจากเรื่องของโลกภายนอกแล้ว ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะเพียรถามเขาถึงเหตุผลที่ฉันต้องมาอยู่ที่นี่
แต่แม้กระทั่งคาโลก็ยังไม่อาจให้คำตอบฉันได้

โลกของฉันมีเท่านี้...

พรุ่งนี้เป็นวันเกิดครบสิบห้าปีของฉัน แม่นมเซลด้าจะจัดอาหารอร่อยพิเศษให้ แต่ไม่มีอะไรพิเศษมากกว่านั้น

ปีนี้คาโลคงยุ่ง...

...

Mui - อัพเสียที หลังจากปั่นเรื่องนี้ได้ระยะหนึ่ง ถึงได้ตระหนักถึงยุงที่ชุกชุม (เอ่อ...เน่าไปนิด) เถอะ... เรื่องนี้อยากให้กลิ่นอายของยุคกลาง (ที่หลงไปยุคอื่นๆ ด้วย) เวทมนตร์ (ไม่แน่ใจว่าจะมี เพราะไม่ถนัดที่จะเขียน) และโลลิคอน (มั่นใจว่าเขียนได้)

เอาละ... มาถึงตรงนี้แล้ว มั่นใจว่าคงเลื่อนสกอร์บาร์มาจนสุดแล้ว มุยเตือนช้าไปนิดนึง... เตรียมสองมือให้พร้อมตบยุงด้วย เพราะน้ำจะท่วมทุ่ง ผักบุ้งจะโหรงเหรง และน้ำนั่นก็ขังมานานแล้ว คงเน่าไปนิด....

ด้วยความเคารพ และหวังว่าจะได้เอจอกันอีก - ในการอัพครั้งหน้าครับ

Au revoir

edit @ 20 Jan 2008 00:00:34 by ไอ้บ้า2ตัว

edit @ 24 Jul 2008 12:12:04 by ไอ้บ้า2ตัว

1 Comments