Baramos FanFic : Black&White กาลครั้งหนึ่ง ซึ่งแสนนาน ๒๔ ๑/๒ -๓๐ [อวสาน]
posted on 10 Dec 2007 10:20 by muitapol in Fic-BlackAndWhite
"เอวิเดส... ฉันก็ดีใจค่ะ ที่ได้เจอคุณ" ไม่รู้อะไรในตัว ผลักดันให้ฉันยื่นมือไปโอบรอบคอหนา เกยคางกับไหล่กว้าง
เอวิเดสทอดลมหายใจ "คุณไม่มีวันรู้หรอก... ว่ามันจะทรมานแค่ไหน ถ้าคุณจากไป"
"ฉันสัญญาค่ะ..." ฉันยิ้ม รู้ดีว่าเขาหมายถึงสิ่งใด ชีวิตของปิศาจโดดเดี่ยวและยาวนานกว่ามนุษย์ที่แสนสั้นนัก
ไม่ว่าจะอย่างไร คนที่จากไปก่อนคือฉัน....
"ว่าจะเกิดมาอีกครั้ง... ขอให้เจอคุณ รักกับคุณ"
"ขอให้คุณเป็นปิศาจ หรือไม่ก็ผมเป็นมนุษย์...."
อนุทินฉบับที่ ๒๕
ท้องฉันโป่งนูนเต็มที่ ความเป็นแม่อัดแน่นในความรู้สึก ฉันยิ้มเมื่อสัมผัสกับหน้าท้องแล้วพบกับสิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตภายใน ฉันกำลังจะเป็นแม่คน... ลูนามาเยี่ยมฉันบ่อยๆ ทำให้ฉันหัวเราะเต็มที่ เอวิเดสร่าเริงอย่างเห็นได้ชัด คุยโตโอ้อวดกับน้องสาวตนเองอย่างหมายมั้นปั้นมือเหลือเกิน บางครั้ง... เกรเซอร์ผู้รักสงบก็มาเยี่ยมเราด้วย
ทุกสิ่งอบอุ่นเหลือเกิน.... ยายหนู ตาหนู ที่จะเติบโตมาคงจะเป็นที่รัก สนิทสเน่หากับเหล่าญาติยิ่งนัก
ฉันยิ่งตื่นเต้น เมื่อวาดภาพตาหนู... สูงโปร่งเหมือนพ่อของเขา คมคาย และฉลาดเฉลียว หรือยายหนู... น่ารัก
สดใส ปราดเปรียว...
เมื่อไหร่นะ หนูจะออกมาทักทายแม่เสียที ?
อนุทินฉบับที่ ๒๖
ฉันไม่มีแม้นแรงจะทำอะไรอีกแล้ว ฉันเพิ่งคลอดเมื่อสัปดาห์ก่อน ยายหนู... ตัวน้อยๆ ของเรา มีผมสีน้ำตาล ตาสีน้ำตาลเหมือนฉันเหลือเกิน หากแต่มีนัยน์ตากลม ปลายกว้างเหมือนพ่อของเขา
"เฟลิโอนา... ลูกพ่อต้องชื่อเฟลิโอนาเท่านั้น...." ท่านจ้าวพึมพำซ้ำไปมา มือหนาจับข้อมือน้อยของลูกสาวไว้อย่างอ่อนโยน ระคนตื่นเต้น
"ลูกน่ารักไหมคะ ?" ฉันถามเสียงโหย
"จะให้ผมตอบยังไงดีน้า... ลูกสาวผมกับสุดที่รัก สวยที่สุด... ในเอเดน" เขาประคองลูกให้ฉัน ก่อนจะจูบแก้ม
ทั้งลูกและฉันเบาๆ
ฉันหลับตาลง เอนตัวพิงกับคนตัวโต เอวิเดสร้องเพลงเบาๆ
"ท่ามกลางสายน้ำเชี่ยวกราด
พัดทำลายใจคุณราบคาบ
ทรมานใจ... ใช่ไหม ?
ลำนำแห่งรัก... ไหลระเรื่อย
ดังเช่นสายน้ำไหล
ที่รัก... พักตรงโขดหินนี้เถิด
อย่าพัดลอยไกล... จากใจผมเลย
ที่ตรงนี้... ยังมีฉันอยู่ไม่ใช่หรือ
อิงแอบ ซบไออุ่นกำซาบแห่งหิน
ที่ให้คุณพักพิง... โอ ที่รัก
อย่าลอยไปไกล จากใจฉันเลย"
ฉันระบายลมหายใจ... เอวิเดสจะเป็นดังในเพลงเสมอ... ฉันรู้ดี เป็นแก่งหินแข็งแรง ดูดซับไอแห่งแสงอาทิตย์ให้อบอุ่น... และให้ฉันพักพิง
....ตราบนิรันด์...
อนุทินฉบับที่ ๒๗
เฟลิโอนาแข็งแรงดี... เอวิเดสเกาะติดฉันกับเฟลิโอนาแน่นแทบจะไม่ยอมห่าง ราวกับว่าเราจะกลายเป็น
ฝาแฝดไปเสียแล้ว
"เอวิเดส ถอยออกไปค่ะ ฉันจะให้นมลูก" ฉันดุ แต่อดปลื้มใจไม่ได้ จะมีผู้ชายสักกี่คนที่ดูแลภรรยาได้เสมอต้น
เสมอปลายแบบนี้
ท่านจ้าวลังเล ก่อนโอดเสียงอ้อน "อลิเซีย.... ผมอยากอยู่กับคุณ อยู่กับลูกนี่นา"
"นี่ก็อยู่นี่คะ"
"ผมไม่ไปล่ะ" เถียงไม่ขึ้น เขาก็แจ้งความจำนงชัดเจน อย่างเด็กดื้อ... ฉันหัวเราะขำ
"งั้นก็หยิบผ้าอ้อมให้ฉันหน่อยสิคะ"
"ครับผม ทูลหัว"
ทุกคราว... เอวิเดสเรียกฉันไม่เคยซ้ำ และทุกครั้งที่เรียกฉัน... มีรอยอ่อนโยนและรักยิ่งนัก... อยู่ในน้ำเสียง ฉันทำได้เพียงบอกตัวเองว่า อลิเซียคนนี้... จะเป็น 'ของ' เขา... ไม่ใช่แค่นิรันด์ แต่ตลอดเวลา... ตลอดกาล...
ไม่ใช่เพราะด้วยความใกล้ชิด ผูกพันธ์ แต่เพราะ 'รัก' เพียงคำเดียว
จะร้อยรัดวิญญาณฉัน... ให้เคียงข้างเขา ตลอดกาล...
อนุทินฉบับที่ ๒๘
เฟลิโอนาใกล้ครบเดือน ตามธรรมเนียมต้องจัดงานครบเดือน เป็นสุขล้น... เมื่อเห็นยายตัวน้อยเติบโต
แต่ฝันร้ายเริ่มกล้ำกราย...
ช่วงหลังๆ มานี้ ฉันฝันร้ายและถี่ขึ้นทุกคืน... เหมือนดังคืนแรกๆ ที่ฉันเริ่มใจไหวเอนให้กับเอวิเดส
ภาพร้ายฉายซ้ำ... ภาพเลือด และดาบปราบมาร... บาโรสิ้นสภาพ... และเอวิเดสสิ้นสติ ท้องพระโรงกว้าง
ถูกทำลายยับไม่เหลือซาก...
และ... เฟลิโอนา... ในกองผ้าในอ้อมกอดของลูนา ที่นัยน์ตาระหนกและคับแค้นยิ่งนัก
ฉันถอนสะอื้น เอวิเดสกอดฉันแน่น กระซิบเบาๆ ผ่านความมืดว่า
"ฝันร้ายหรือ... ผมเห็นคุณเป็นแบบนี้หลายคืน" ฉันไม่ตอบ แต่เขาถามต่อด้วยน้ำเสียงรัวเร็ว "บอกผมที..."
ฉันปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น ซุกร่างกายกลืนหายในร่างกำยำ หวังสุดใจให้ภาพนั้นมลายหายไปจากความทรงจำ
ค่อยๆ เล่าด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น เอวิเดสขบกรามแน่นเป็นนูน กระซิบปลอบโยน...
"หลับเสียเถิด... ยอดรัก"
อนุทินฉบับที่ ๒๙
พรุ่งนี้เป็นงานครบเดือนของเฟลิโอนา ฉันตื่นเต้นนิดหน่อย ลูนารับปากจะเป็นแม่งาน เพราะไม่อยาก
เห็นฉันเหน็ดเหนื่อย แต่ในความรู้สึก... กลับรู้สึกใจหายอย่างประหลาด
ราวกับว่านับจากพรุ่งนี้แล้ว ฉันจะไม่ได้เห็นเฟลิโอนา และ... คนที่ฉันรักอีก
คืนนี้ฉันกับเอวิเดสนอนโดยมียายหนูตรงกลาง เรายิ้มให้กันผ่านความมืดและร่างน้อยๆ ของลูกสาว
"ผมรักคุณเหลือเกิน... อลิเซีย"
เป็นครั้งแรกกระมัง ที่ฉันตอบเขาด้วยเสียงหนักแน่นว่า "ฉันก็เช่นกันค่ะ! ยอดรัก!"
อนุทินฉบับที่ ๓๐
อลิเซียตายแล้ว...
วิญญาณของข้า... นางจากไปแล้ว
เหลือเพียงลูกสาวตัวน้อย... ที่กำพร้าแม่
ข้าตัดสินใจเขียนอนุทินต่อจากอลิเซีย เป็นฉบับสุดท้าย แต่ไม่อยากเล่าถึงการตายของนาง มันทำให้ข้าเจ็บปวด
เจ็บปวด... แต่ข้าไม่อยากเคียดแค้น อนุทินฉบับนี้คือชีวิตของอลิเซียและตัวข้า แม้ช่วงเวลาที่แสนอบอุ่นที่ข้าได้ใช้กับนางไปนั้นจะแสนสั้น เปรียบประหนึ่งชั่วนาทีสั้นๆ เมื่อเทียบกับช่วงเวลาทั้งชีวิต... แต่เป็นนาทีที่ข้ามีความสุขที่สุด คุ้มค่าที่สุด และเป็นครั้งแรกที่ทำให้ข้าพอใจยิ่งนักที่ได้เป็น 'เจ้าปิศาจ' ที่นางรัก!
รัก... ที่ครั้งหนึ่งเคยหอมหวาน ในตอนนี้ก็ยังหอมหวานอยู่มิคลาย...
แม้เพียงจะมีความขมขื่น ทรมานเจือปนให้ขมปร่า ราวกับช็อกโกแลต
แต่ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกวินาทีที่ข้าได้เจอกับเด็กสาวคนหนึ่งจากเอเดน มีรอยยิ้มสดใส ใบหน้าจิ้มลิ้ม ตัวเล็ก บอบบางนัก ทุกสิ่งรวมเป็นตัวนาง... อลิเซีย สตรีหนึ่งเดียวที่กอบกุมวิญญาณของจ้าวปิศาจได้ ไม่ว่าจะเป็นโลกนี้ หรือโลกหน้าที่นางยังคอยท่า และพร้อมที่จะตอบรับเอาอ้อมกอดข้าได้
แต่ตอนนี้อ้อมกอดข้าว่างเปล่าเหลือเกิน....
เมื่อไม่มีร่างเล็กๆ ให้โอบกอด ไม่มีแก้มนุ่มๆ ให้จุมพิต... สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือคือตุ๊กตามีชีวิตตัวน้อยที่ข้ายึดมั่นกว่าสิ่งใดมิใช่ให้เป็นตัวแทนแห่งอลิเซีย แต่ให้เป็นดวงใจแห่งข้า
ใจดวงเดียว......!
อนุทินฉบับนี้ข้าอยากจะให้เพียงเก็บเรื่องราวระหว่างข้าและนางที่มีเพียงแค่ความสุขเท่านั้น มิใช่ทุกข์ - - มิใช่ความทรมานยามนางจากไป ข้าต้องทำ ต้องยิ้ม ราวกับว่าเธอยังอยู่เคียงข้าง.... ตลอดเวลา ดังที่เคยเป็น!
เพราะนางยังอยู่... อยู่ในสายลม
อยู่ในทุกลมหายใจ อยู่ในหัวใจข้า... ตลอดเวลา ตลอดกาล!
กาลเวลาอาจเอาชนะตัวข้า เอาชนะชีวิตได้... แต่สักวันหนึ่งกาลเวลาจะนำพาข้าไปพบนาง... ยอดรัก!
โอ... อลิเซีย อีกเพียงเสี้ยวชีวิตที่ข้าต้องดูแลหัวใจของเราทั้งคู่ อีกเพียงไม่กี่โมงยาม.... เพียงเจ้าอดทน... รอ
อีกเพียงไม่นาน....
เราจะพบกัน.... วิญญาณแห่งข้า!
.....
Mui / จบแย้ว โฮกกก ตอนปั่นนี่บ้าดีเดือดมาก ปั่นรวดเดียวจบ = =''
edit @ 20 Jan 2008 00:01:16 by ไอ้บ้า2ตัว